Uzasadnienie
Postanowieniem z 4 października 2013 r. referendarz sądowy WSA przyznał skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych w piśmie z 16 października 2013 r. poinformowała sąd, że w niniejszej sprawie pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego została wyznaczona radca prawny T. J. Wyrokiem z 18 grudnia 2013 r. sąd oddalił skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego i przyznał pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie za pomoc prawną świadczoną na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem I instancji.
W dniu 13 lutego 2013 r. (data wpływu do Sądu) pełnomocnik skarżącego złożyła wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 150 % stawki minimalnej, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Do wniosku dołączyła odpis opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od w.w. wyroku Sądu z 18 grudnia 2013 r., podjętego w niniejszej sprawie.
Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do brzmienia § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 – tekst jedn.) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz
- 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) tegoż rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł. Pełnomocnik wyznaczony został w toku postępowania przed sądem I instancji i za podjęte w tym postepowaniu czynności uzyskał już wynagrodzenie zasądzone w punkcie 2 wyroku z 18 grudnia 2013 r. Zatem, z uwagi na fakt, że ten sam pełnomocnik w dalszym ciągu reprezentuje skarżącego w postępowaniu po wydaniu wyroku przez sąd I instancji wynagrodzenie jemu należne za sporządzoną opinię o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej przysługuje w wysokości 120 zł (50 % stawki), co po podwyższeniu o 23% stawką podatku od towarów i usług daje kwotę 147,60 zł.
Z tych względów, na mocy wyżej wymienionych przepisów, orzeczono jak w sentencji postanowienia.