Uzasadnienie
Przedmiotem zażalenia strona skarżąca uczyniła postanowienie z 3 marca 2020 r., którym Sąd odrzucił jej skargę uznając ją za niedopuszczalną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.
Zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne.
Przypomnieć należy, że od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do NSA (zob. art. 173 § 1 p.p.s.a.).
W sprawie nie jest kwestią sporną, że Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., a zatem stosownie do cyt. przepisu stronie skarżącej przysługiwała skarga kasacyjna, a nie – jak wynika z pouczenia – zażalenie.
Sąd w składzie orzekającym stoi na stanowisku, że błędne pouczenie strony w zakresie przysługującego jej środka zaskarżenia, bądź też brak takiego pouczenia nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do wadliwego pouczenia. Niemniej błędne pouczenie nie tworzy uprawnienia strony do zaskarżenie orzeczenia środkiem, który od niego nie przysługuje. Natomiast w aktualnym stanie prawnym żaden przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości zaskarżenia zażaleniem postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co czyni rozpatrywane zażalenie niedopuszczalnym.
Sąd pragnie jednak zauważyć, że zaistniała sytuacja nie doprowadziła do naruszenia prawa procesowych strony skarżącej, ponieważ Sąd, chcąc konwalidować swój błąd, dokonał ponownego doręczenia, prawidłowo pouczając o przysługującym środku zaskarżenia, od którego dla strony skarżącej na nowo otworzył się termin do zaskarżenia postanowienia. Jednocześnie jak wynika z akt sprawy pismem z 25 czerwca 2020 r. strona skarżąca oświadczyła, że cofa zażalenie wniesione na postanowienie z 3 marca 2020 r.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.