Uzasadnienie
S. N. pismem z dnia 26 stycznia 2023 r. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 22 lipca 2022 r. wydana została przez organ I instancji decyzja odmawiająca przyznania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 16 sierpnia 2022 r., od której w terminie ustawowo przewidzianym złożone zostało odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku. Organ II instancji od momentu złożenia odwołania nie wykonał żadnych czynności mających na celu załatwienie sprawy, czym dopuścił się naruszenia terminów określonych art. 35 k.p.a., jak również nie dochował obowiązków nałożonych na niego przez art. 36 k.p.a., tj. nie poinformował strony o niezałatwieniu sprawy w terminie ani nie wyznaczył choćby przybliżonego terminu załatwienia sprawy.
W związku z powyższym strona skarżąca w dniu 9 grudnia 2022 r. złożyła ponaglenie na bezczynność Kolegium, które jednak nie zostało rozpoznane w terminie ustawowym, skutkiem czego w ocenie strony ziściła się przesłanka pozwalająca na wniesienie skargi na bezczynność. Skarżący podkreślił, że swoją postawą organ II instancji narusza nie tylko szczególne przepisy dotyczące terminów rozpatrywania spraw administracyjnych, ale również jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego określoną w art. 12 k.p.a. tj. zasadę szybkości i prostoty postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o umorzenie postępowania. Swój wniosek organ umotywował m.in. tym, że po rozpoznaniu odwołania strony od decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta Gdańska dnia 22 lipca 2022 r. - odmawiającej przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego, decyzją z dnia 23 stycznia 2023 r., nr SKO Gd/4558/22, Kolegium utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu z powyższego wynika, że w niniejszej sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wedle treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej w skrócie p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne i prawne należy w tym miejscu wskazać, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten - zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.
Na podstawie akt niniejszej sprawy Sąd ustalił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku w dniu 23 stycznia 2023 r. wydało ostateczną decyzję dotyczącą postępowania z wniosku skarżącego o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Przedmiotowa skarga na bezczynność organu została natomiast nadana w urzędzie pocztowym przez pełnomocnika skarżącego w dniu 26 stycznia 2023 r., a więc już po zapadnięciu merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.