Uzasadnienie
Prezydent Miasta decyzją z 13 grudnia 2001 r., po rozpatrzeniu wniosku K. W., odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w G. na lokal użytkowy.
K. W. wniosła odwołanie od tej decyzji, które przekazane zostało Wojewodzie 21 stycznia 2002 r.
Organ odwoławczy, po ustaleniu, że przed organami nadzoru budowlanego toczy się postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu mieszkalnego postanowieniem z 7 marca 2002 r. zawiesił postępowanie w sprawie do czasu ostatecznego rozpatrzenia sprawy przez organ nadzoru budowlanego.
Odpis tego postanowienia doręczono K. W., w trybie art. 44 § 2 k.p.a. w dniu 21 marca 2002 r.
W dniu 19 marca 2005 r. K. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Wojewody w rozpatrzeniu opisanego wyżej odwołania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wskazał, że decyzją z dnia 14 kwietnia 2005 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości oraz umorzył postępowanie organu I instancji w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania lokalu nr [...] przy ul. [...] w G. Podstawą takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że inwestor dokonał już zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu i postępowanie administracyjne w tym zakresie toczy się odrębnie przed organami nadzoru budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Z przedstawionego wyżej przebiegu postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w G. na lokal użytkowy wynika, że po wniesieniu skargi na bezczynność organu administracji w rozpatrzeniu odwołania Wojewoda w dniu 14 kwietnia 2005 r. wydał decyzję merytoryczną w tej sprawie. W decyzji tej zawarto prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia skargi do WSA w Gdańsku za pośrednictwem organu administracji.
Istota skargi na bezczynność organu, zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) polega na tym, że Sąd uwzględniając taką skargę zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji merytorycznej. W niniejszej sprawie nie jest to możliwe, skoro decyzja taka została już wydana.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 cyt. wyżej ustawy p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania między innymi wówczas, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że wydanie przez organ administracji decyzji merytorycznej, po wniesieniu skargi na bezczynność, ale przed jej rozpoznaniem przez sąd, powoduje, iż postępowanie sądowe, jako bezprzedmiotowe, podlega umorzeniu (por. postanowienie NSA z dnia 14.01.1987 r., IV SAB 14/86 – ONSA 1987/1/7).
Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji postanowienia.