Uzasadnienie
R. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność w sprawie spiętrzania wód jeziora położonego w P. gmina oraz nakazanie Regionalnemu Zarządowi Gospodarki Wodnej podjęcie konkretnych działań w celu uregulowania sytuacji.
W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że w związku z bezskutecznymi zabiegami u właściciela jeziora P. w sprawie naruszenia posiadania działki nr [...] o pow. 0, 06 ha leżącej nad jeziorem we wsi P. przez ustawiczne spiętrzanie wód tego jeziora żona skarżącego skierowała sprawę do Sądu Rejonowego. W dniu 28 maja 1997r. zapadł wyrok nakazujący właścicielowi J.P. zaniechanie spiętrzania wód jeziora. Mimo wyroku Sądu właściciel nadal spiętrzał wody jeziora w związku z czym, jak podał skarżący zwracał się o pomoc do wielu instytucji, w tym jedno z pism skierował do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, które to pismo zostało przesłane do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej udzielił skarżącemu odpowiedź całkowicie mijającą się z prawdą, ignorującą ustalenia Sądu Rejonowego. W wyniku przeprowadzonych kontroli stwierdzono podniesiony poziom wody, jednak nie zostały podjęte żadne działania, nie zostały przekazane informacje pokontrolne i woda w jeziorze jest nadal spiętrzana.
W odpowiedzi na skargę Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej wniósł o jej odrzucenie w całości. Organ wskazał, że po otrzymaniu informacji w przedmiotowej sprawie została przeprowadzona kontrola obiektu na posiadłości J. P., a następnie wizja lokalna, z udziałem skarżącego- dokonano ponownego sprawdzenia spornego miejsca odpływu wody z jeziora poprzez kanał i przepust o średnicy 300mm. Woda odpływała bez przeszkód. Dokonano również sprawdzenia swobody przepływu i wykonanie przeglądu, wówczas potwierdzony został swobodny przepływ wody. Organ wskazał, że nie stwierdzono blokowania odpływu wody w jeziorze P. w spornym miejscu i jego jedynym odpływie.
Wojewódzki Są Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153, poz. 1270/ sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadmoistracyjnych, tj. spraw z zakresu administracji publicznej.
Zgodnie z art. 3 §1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Zgodnie z art. 3 § 2 w/wym. ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1/ decyzje administracyjne;
2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące sprawę, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4/ inne niż określone w punktach 1- 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
5/ akty prawa miejscowego;
6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt.5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek określonych w pkt 1- 4; 8/ bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4.
W sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji, w których podnoszone jest niewydanie decyzji administracyjnej w terminie określonym w kpa lub niepodjęcie czynności z zakresu administracji - kontrola sądu administracyjnego sprowadza się przede wszystkim do sprawdzenia, czy istotnie sprawa, w której skarżąca zarzuca organowi administracji bezczynność podlega załatwieniu przez ten organ na drodze aktu administracyjnego. Bezczynność oznacza brak załatwienia przez właściwy organ w drodze decyzji, postanowienia lub innego aktu wymienionego w art. 3 § 2 pkt 1- 4.
Postępowanie przez organ administracji zostało podjęte w niniejszej sprawie na skutek wniosku skarżącego z dnia 4 stycznia 2005r. skierowanego do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. We wniosku tym skarżący wskazał, że dnia 28 maja 1997r. zapadł wyrok w I Wydziale Cywilnym Sądu Rejonowego. Postanowienie tego wyroku jest ustawicznie łamane przez właściciela jeziora we wsi P. J. P. Nadal blokowany jest odpływ wody, powodując tym samym zalanie działki skarżącego i drogi. Żadne uwagi nie przynoszą rezultatu. Powołując się na powyższe skarżący zwrócił się o zbadanie tej sprawy i pomoc w celu, jak to podał, aby postanowienia Sądu nie były łamane.
Pismo to zostało przesłane do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, który to organ działając w ramach kompetencji na podstawie art. 156 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. -Prawo Wodne / Dz. U. nr 115, poz. 1229 ze zm./ przeprowadził w dniu 25 stycznia 2005r. kontrolę w sprawie odpływu wody z jeziora J. P. W wyniku tej kontroli nie stwierdzono konieczności podejmowania działań interwencyjnych w sprawie. W wyniku zakwestionowania wyników kontroli ponownie została przeprowadzona wizja lokalna z udziałem również skarżącego w dniu 25 kwietnia 2005r, a nadto w dniu 11 maja 2005r. organ administracji upoważnił swojego pracownika do wykonania kontroli gospodarowania wodami na obszarze działania Zarządu Gospodarki Wodnej w związku z pismami skarżącego o nielegalnym piętrzeniu, w trakcie której po sprawdzeniu odpływu z jeziora w miejscu spornym nie stwierdzono żadnego blokowania, ani spiętrzania wody.
Jak to wyżej wskazano pismem, które wszczęło postępowanie był wniosek skarżącego o spowodowanie wykonania wyroku Sądu Rejonowego. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy niewykonywania wyroku Sądu Rejonowego z dnia 28 maja 1997r. w sprawie z powództwa U. L. przeciwko J. P. w sprawie o ochronę naruszonego posiadania. Na mocy tego wyroku Sąd Rejonowy nakazał pozwanemu J.P., aby zaniechał naruszania posiadania działki nr 179 należącej do powódki, a w szczególności aby J. P. zaniechał spiętrzania wód jeziora P. W okolicznościach niniejszej sprawy postępowanie w sprawie egzekucji wyroku, który zapadł w sprawie cywilnej nie stanowi sprawy z zakresu działalności administracji publicznej / por. cyt. wyżej przepisy art. 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych/, sprawa taka nie jest również sprawą sądowoadministracyjną / por. cyt. przepis art. 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/- organy administracji publicznej, nie będące stroną postępowania cywilnego,nie są organami uprawnionymi do egzekucji czyli wykonania powoływanego wyroku.
Zatem sprawa wyegzekwowania wykonania wyroku sądu cywilnego nie należy do właściwości sądu administracyjnego i skarga na bezczynność w sprawie jego egzekucji nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny.
Ponownie wskazać należy, że bezczynność to brak załatwienia sprawy przez organ w drodze decyzji lub innego aktu wymienionego w art. 3 § 2 pkt 1- 4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Niezależnie od powyższych ustaleń stwierdzić też należy, że aktem, o którym mowa w powoływanym przepisie nie jest również kontrola przeprowadzana przez właściwy organ, tj. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w trybie art. 156 § 1 prawa wodnego. Kontrola, o której mowa w tym przepisie dotyczy kontroli gospodarowania wodami, którą wykonują upoważnieni pracownicy, z której to kontroli sporządzany jest protokół przez inspektora. Protokół jest podstawą do wydawania kontrolującemu zarządzeń pokontrolnych lub wystąpienia do właściwego organu o wszczęcie postępowania administracyjnego przewidzianego przepisami ustawy. W niniejszej sprawie kontrola przeprowadzona w wyżej wymienionym trybie nie wskazała na konieczność wszczęcia postępowania.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że nawet w sytuacji gdyby przeprowadzenie kontroli w trybie art. 156 § 1 prawa wodnego zakwalifikować jako inny akt niż określony w pkt 1- 3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikający z przepisów prawa/ art. 3 § 2 pkt 4/, to skarga na bezczynność nie mogłaby być uwzględniona. Organ administracji w niniejszej sprawie działał mając na uwadze wniosek skarżącego dotyczący kontroli zbadania sprawy łamania wyroku Sądu poprzez blokowanie odpływu wody. Kontrole takie zostały przeprowadzone, a ich wyniki zostały doręczone skarżącemu, a więc zarzucanie bezczynności organowi w powyższym zakresie jest obecnie bezprzedmiotowe.
Jednakże powyższe ustalenia nie maja wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, skoro skarga nie dotyczy bezczynności organu w przypadkach określonych w art. 3 §2 ust. 1- 4 ustawy, a w konsekwencji nie jest w rozpatrywanej sprawie dopuszczalna skarga na bezczynność.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Jak to wyżej ustalono egzekwowanie wykonania wyroku Sądu cywilnego / jego wykonanie/ nie należy do właściwości Sądu administracyjnego. Stąd też działając na podstawie cyt. przepisu Sąd skargę na bezczynność postanowił odrzucić.
Na marginesie wskazać należy, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Sąd odrzuca też skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Skoro skarga w niniejszej sprawie nie dotyczyła bezczynności organu w przypadkach podanych w przepisie art. 3 ust. 1- 4 ustawy, to skarga taka była niedopuszczalna i również na tej podstawie podlegałaby odrzuceniu.