Uzasadnienie
B. J. wniosła skargę o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt II SAB/Gd. 16/07 prowadzonej przed tutejszym Sądem Administracyjnym, w sprawie bezczynności Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 22 lipca 2002r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W sprawie tej Sąd umorzył postępowanie postanowieniem z dnia 29 października 2007r. na tej podstawie, że postępowanie w sprawie nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta zostało już przeprowadzone i zakończone decyzją Wojewody z dnia 20 czerwca 2007r. Wskazano, że ocena prawidłowości tej decyzji nie należy do Sądu rozpoznającego skargę na bezczynność organu.
Dodatkowo Sąd rozpoznając skargę na bezczynność w wyżej wymienionej sprawie wskazał, że zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub czynności albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Natomiast jeżeli w momencie rozpoznania przez sąd skargi organ nie pozostaje już w bezczynności, to postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ww. ustawy. Sąd bowiem, skoro organ w bezczynności już nie pozostaje, nie może zastosować trybu określonego w art. 149 ustawy, to znaczy zobowiązać organu do wydania w zakreślonym terminie decyzji w sprawie. Taka sytuacja zaistniała w sprawie o sygn. II SAB/ Gd. 16/07.
Swój wniosek o wznowienie postępowania ww. sprawie skarżąca sformułowała w ten sposób, iż wnosi o wznowienie postępowania w sprawie skargi na bezczynność Wojewody na podstawie art. 271 ust. 1, art. 273 § 2 i § 3 i art. 277 i 278 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w imieniu własnym i w imieniu P. G., którego reprezentuje na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 9.10.2002r., w związku z nowymi okolicznościami i faktami oraz niemożnością działania w imieniu własnym i w imieniu P. G. oraz orzekaniem w sprawie przez sędziego wyłączonego z mocy ustawy, jako sędziego orzekającego w tej samej sprawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 22.07.2002r. czterokrotnie zaocznie bez akt administracyjnych, z pominięciem ww. decyzji prezydenta. Skarżąca wniosła o zmianę orzeczenia Sądu z dnia 29 października 2007r. i nakazanie Wojewodzie rozpatrzenie skarg z dnia 7 listopada i 18 listopada 2002r
Rozpoznając skargę o wznowienie postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ - zw. dalej ustawą- w przypadkach przewidzianych w dziale dotyczącym wznowienia postępowania /Dział VII ustawy/ można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.
Zatem w świetle cyt. przepisu warunkami dopuszczalności wznowienia postępowania jest istnienie orzeczenia sądu, od którego została wniesiona skarga o wznowienie postępowania, prawomocność orzeczenia, które musi kończyć postępowanie w sprawie. Przy czym wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają tylko te przesłanki wznowienia postępowania, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto co do istoty sprawę administracyjną. Nadto skarga musi opierać się na ustawowej podstawie wznowienia. Podstawy te zostały taksatywnie wymienione- są to przyczyny nieważności / art. 271 ustawy/, właściwe przyczyny restytucyjne / art. 273 /, np. gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym, gdy orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa oraz orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą / art. 272/
Zgodnie natomiast z art. 280 § 1 w/wym. ustawy sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd odrzuci wniosek, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Zatem Sąd w pierwszej kolejności bada skargę pod względem formalnym. Sąd bada więc czy skarga została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia.
W okolicznościach niniejszej sprawy skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu albowiem jest ona niedopuszczalna z powodu braku wyżej wymienionych warunków dopuszczalności wznowienia.
Zgodnie z powołanym przez skarżącą przepisem art. 271 ust. 1 ustawy można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzeka sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się jego wyłączenia. Natomiast zgodnie z przepisem art. 271 ust. 2 ustawy można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania.
W sprawie II SAB/Gd. 16/07, której dotyczy skarga o wznowienie postępowania sądowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 29 października 2007r. umorzył postępowanie w sprawie skargi na bezczynność Wojewody na mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przyczyną umorzenia postępowania było, jak to wyżej wskazano, uznanie że w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność organu nie może być badana prawidłowość decyzji Prezydenta Miasta z dnia 22 lipca 2002r. dokonana w decyzji z dnia 20 czerwca 2007r. w przedmiocie nieważności udzielonego pozwolenia na budowę.
W rozpatrywanej sprawie, jak to wyżej wskazano, skarga o wznowienie postępowania jest niedopuszczalna.
W wydaniu ww. orzeczenia z dnia 29 października 2007r. nie orzekał, wbrew zarzutom skargi, sędzia wyłączony z mocy ustawy. W dacie wydania ww. postanowienia zasady wyłączenia sędziego z mocy ustawy regulował przepis art. 18 § 1 ustawy. Przepis ten stanowił, że sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach:
1/ w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki, 2/ swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych do drugiego stopnia;
3/ osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;
4/ w których był lub jeszcze jest pełnomocnikiem jednej ze stron;
5/ w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą;
6/ w których brał udział w wydawaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator;
7/ w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej.
W rozpoznawanej sprawie żadna z wyżej wymienionych przesłanek nie dotyczy sędziego rozpoznającego wniosek w sprawie II SAB/Gd. 16/07. Okoliczność, że z udziałem sędziego były rozpoznawane inne skargi wniesione przez skarżącą, w świetle zasad dotyczących wyłączenia sędziego z urzędu obowiązujących w dacie wydania postanowienia w sprawie II SAB/Gd. 16/07, nie powoduje nieważności ww. postanowienia, w sytuacji, gdy sędzia nie brał wcześniej udziału w rozpoznaniu tej samej skargi na bezczynność, a tak sytuacja nie miała miejsca. Nie zachodzą również przyczyny wznowienia z powodu nieważności określone w wyżej cyt. przepisie art. 271 pkt 2 ustawy, albowiem strona nie była pozbawiona możności działania. Podstawą wznowienia na podstawie art. 271 ust. 2 jest niemożność działania spowodowana naruszeniem przepisów prawa. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Strona miała zapewniony udział w postępowaniu - w terminie wykonując zarządzenia Sądu, uzupełniła braki skargi, skarżącej zostało doręczone postanowienie z dnia 29 października 2007r wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej.
Wskazać należy, że również P. G. nie był pozbawiony możliwości działania, skoro jest on reprezentowany przez skarżącą na podstawie powołanego w skardze postanowienia Sądu Rejonowego w S. W konsekwencji nie mógł być on pozbawiony możności działania spowodowanego naruszeniem przepisów prawa.
Skarżąca w swojej skardze podała również podstawy wznowienia określone w art. 273 § 2 i § 3 ustawy.
Zgodnie z art. 273 § 2 można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Podstawa określona w art. 273 § 2 ustawy nie może mieć zastosowania w rozpatrywanej sprawie, albowiem skarga o wznowienie postępowania dotyczy postępowania w sprawie bezczynności organu. Wprawdzie skarżąca powołała się na nową okoliczność dot. braku pozwoleń konserwatorskich /Konserwatora Zabytków w G./ na podjęcie robót budowlanych przy ul. [...] w S. i zgody na zniszczenie zabytku, jednakże powyższe okoliczności nie mogą podlegać badaniu przy rozpoznaniu skargi, stanowią one bowiem zarzuty merytoryczne do kwestionowanej przez skarżącą decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę przez Prezydenta Miasta z dnia 22 lipca 2002r., natomiast w postępowaniu ze skargi na bezczynność organu Sąd nie bada i nie ocenia prawidłowości orzeczeń wydawanych przez organy administracji pod względem merytorycznym.
Zgodnie natomiast z przepisem art. 273 § 3 można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Również powyższa podstawa wznowienia w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi, z uwagi na brak prawomocnego rozstrzygnięcia, o którym mowa w powołanym przepisie.
Przepis art. 280 w sposób jednoznaczny wskazuje na obowiązek sądu odrzucenia wniosku, jeżeli skarga o wznowienie postępowania nie została wniesiona z zachowaniem wymaganego terminu albo jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia. Przy czym brak ustawowej podstawy wznowienia stanowi o obowiązku odrzucenia skargi, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu
Mając powyższe na uwadze skoro skarga nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia Sąd działając na podstawie art. 280 § 1 ustawy skargę odrzucił.