Uzasadnienie
J. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Wojewody w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
We wniesionej skardze wskazała, iż w dniu 9 lutego 2005 r. zwróciła się do wskazanego powyżej organu z wnioskiem o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty za mienie pozostawione przez jej rodziców na Kresach Wschodnich w S.. Zdaniem skarżącej organ od marca 2005 r. odmawia wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Podała, iż zostały wyczerpane środki zaskarżenia przewidziane w postępowaniu administracyjnym. Nadto podniosła, iż Wojewoda został zobowiązany przez Ministra Skarbu Państwa do załatwienia niniejszej sprawy do dnia 31 lipca 2007 r., z którego to zobowiązania się nie wywiązał.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu swojego stanowiska organ podał, iż J. K. w dniu 9 lutego 2005 r. wystąpiła do organu z wnioskiem o potwierdzenie prawa do rekompensaty za mienie pozostawione przez jej rodziców T. i M. J. na dawnych Kresach Wschodnich, tj. w S., w dawnym województwie S. W trakcie prowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego skarżąca została zobowiązana do dostarczenia niezbędnych dokumentów wymaganych obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 z późn. zm.). Organ wskazał, iż prowadząc niniejszą sprawę również we własnym zakresie występował do instytucji i archiwów państwowych w celu uzyskania dokumentów, pozwalających na ustalenie istotnych okoliczności w sprawie. Jednakże skarżąca występowała niejednokrotnie do Wojewody, jak i do Ministra Skarbu Państwa ze skargami zarzucając przede wszystkim bezczynność organu i przewlekłość prowadzonego postępowania.
W wyniku kolejnej skargi J. K., tj. z dnia 12 stycznia 2007 r., Minister Skarbu Państwa, jako organ właściwy do rozpatrzenia skargi na Wojewodę, wydał w dniu 1 czerwca 2007 r. postanowienie Nr [...] i zobowiązał Wojewodę do załatwienia sprawy w terminie do dnia 31 lipca 2007 r. W wykonaniu tego postanowienia Ministra Skarbu Państwa, Wojewoda w dniu 10 lipca 2007 r. poinformował skarżącą, w myśl art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i złożenia dodatkowych wyjaśnień i dokumentów przed wydaniem decyzji w prowadzonej sprawie. Po otrzymaniu wskazanego powyżej pisma, skarżąca zapoznała się z całością dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy i w dniu 19 lipca 2007 r. dostarczyła część wymaganych dokumentów, o które proszona była w pismach z dnia 28 września 2005 r. i 9 czerwca 2006 r. Niezależnie od powyższego, organ kontynuował postępowanie wyjaśniające i w dniu 23 sierpnia 2007 r. wystosował do Urzędu Miejskiego w G., Urzędu Miejskiego w Ł. oraz do skarżącej pisma z prośbą o przesłanie dokumentów, umożliwiających zbadanie okoliczności, które dotąd nie zostały wyjaśnione przez skarżącą.
Wyjaśnienia wymagało ustalenie na jakich zasadach współwłaścicielka pozostawionego mienia zamieszkiwała w lokalu znajdującym się w Ł. przy ul. [...] oraz w G. przy ul. [...], jak też poproszono skarżącą o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez dostarczenie do akt sprawy oświadczeń o miejscu/miejscach zamieszkania współwłaścicielki pozostawionego mienia i wnioskodawczyni oraz oświadczenia o dotychczasowym stanie realizacji prawa do rekompensaty. Na dostarczenie omawianych oświadczeń, skarżącej zakreślony został termin 6 miesięcy od dnia otrzymania powiadomienia. W dniu 3 września 2007 r. do organu wpłynęły dokumenty od Burmistrza Miasta Ł., o które występował organ. W dniu 31 sierpnia 2007 r. J. K. skierowała skargę na bezczynność Wojewody, a dopiero w dniu 6 września 2007 r. złożyła dokumenty, o które organ prowadzący niniejszą sprawę prosił w piśmie z dnia 23 sierpnia 2007 r.
Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, pomimo twierdzeń skarżącej, w ocenie organu nie zachodzi w niniejszej sprawie zwłoka w prowadzeniu postępowania administracyjnego spowodowana przez Wojewodę, w związku z tym skarga na bezczynność Wojewody jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1271 ze zm.) sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone,podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.).
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych(Dz. U. Nr 53, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Art.3 § 1.w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Stosownie do treści § 2 w/w artykułu - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a.
W świetle obowiązujących przepisów prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość Sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych.
Stosownie do treści art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje w drodze decyzji.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lecz również wtedy gdy wprawdzie prowadził postępowanie i dokonywał określonych czynności lecz, mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył tego postępowania wydaniem orzeczenia rozstrzygającej wniosek, w terminach przewidzianych w k.p.a. Z tego rodzaju sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanym przypadku. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu. Z tych też względów Sąd uznał skargę za uzasadnioną, pomimo wskazywanych przez organ w odpowiedzi na skargę czynności mających w jego ocenie doprowadzić do wydania decyzji.
Nie bez znaczenia było, iż postępowanie toczy się od 2005 r. i że do załatwienia sprawy o potwierdzenie prawa do rekompensaty Wojewoda zobowiązany został już wcześniej postanowieniem Ministra Skarbu z dnia 1 czerwca 2007 r. w którym to postanowieniu dla załatwienia sprawy zakreślony został termin do 31 lipca 2007 r.
Na rozprawie w dniu 12 grudnia 2007 r. strona skarżąca przedłożyła kserokopie dokumentów mające, w jej ocenie, świadczyć o uzupełnieniu przez nią braków do uzupełnienia których była wzywana przez organ, stwierdzając, że jest to pełna dokumentacja.
Wojewoda zobowiązany był i w dalszym ciągu w toczącym się postępowaniu pozostaje zobowiązany (z materiałów sprawy nie wynika ażeby organ pozostawił wniosek bez rozpoznania z uwagi na niedostarczenie brakującego dokumentu) do oceny wartości dowodowej wskazanego wyżej materiału oraz do rozważenia czy istotnie spełnia on wymagania określone w art. 6 w/w ustawy z dnia 8 lipca 2005 r.
Mając na względzie powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 149 oraz art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.