Uzasadnienie
Skarżący Wojewódzki Konserwator Zabytków wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Starosty zarzucając mu naruszenie art. 114 ust. 1 i art. 115 ust. 1,2,4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. nr 102 z 2010r., poz. 651 ze zm.), w związku z art. 50 ust. 3 i ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162, poz. 1568 ze zm.) poprzez bezzasadną odmowę wszczęcia z urzędu (lecz na wniosek Konserwatora z dnia 30 marca 2010r.) postępowania wywłaszczeniowego wobec zabytku nieruchomego "dawnego dworu" w W. powiat S. wraz z otoczeniem (park), wpisanego do rejestru zabytków województwa [...] pod nr [...](dawniej nr [...]) decyzją z dnia 15 kwietnia 1965r. oraz poprzez rażące przekroczenie terminów (z art. 115 ust. 2 u.g.n. i art. 35 kpa) do załatwienia sprawy w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.
Powołując się na powyższe Wojewódzki Konserwator Zabytków wniósł o zobowiązanie Starosty do wszczęcia z urzędu postępowania wywłaszczeniowego zgodnie z treścią art. 115 ust. 1 i 2 u.g.n. i w związku z tym do rozpoczęcia rokowań z właścicielem tego zabytku nieruchomego przez wskazanie mu dwumiesięcznego terminu do zawarcia umowy, o której mowa w art. 114 ust. 1 u.g.n.- w terminie 30 dni od daty wydania wyroku.
W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatowy w S. wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), wobec niewniesienia przez skarżącego zażalenia do organ administracji wyższego stopnia.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zw. dalej ustawą - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4
Stosownie do treści art. 52 §1 ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie z § 2 wyżej wymienionego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W sytuacji gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zgodnie z przepisem art. 37 § 2 kpa organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. Zatem w razie bezczynności organu skarżący winien w pierwszej kolejności złożyć zażalenie do organu wyższego stopnia. Niewniesienie takiego zażalenia czyni skargę niedopuszczalną i uzasadnia jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyżej opisaną skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego. Zarządzeniem z dnia 21 stycznia 2011r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do wskazania w terminie 7 dni, czy zwracał się do organu wyższego stopnia- Wojewody z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez Starostę. W wykonaniu zarządzenia skarżący oświadczył, że nie składał zażalenia na bezczynność Starosty.
Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy wniesienie skargi z pominięciem przedstawionego trybu postępowania narusza powołany przepis art. 52 § 1 w związku z art.52§2 ustawy. Skarżący nie złożył bowiem zażalenia do organu wyższego stopnia. Niewniesienie takiego zażalenia, jak to wyżej wskazano, czyni skargę niedopuszczalną i uzasadnia jej odrzucenie.
Biorąc powyższe pod uwagę i działając na mocy art. 58 §1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną.