Uzasadnienie
W dniu 30 kwietnia 2004r. H. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Starosty Powiatowego, który to organ nie wydał decyzji w sprawie opłat z tytułu wyłączenia nieruchomości z produkcji rolnej. Skarżący podniósł, że jego prośbę w tej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało do organu właściwego tj. Starosty Powiatowego, który nie podjął żadnej decyzji, a jedynie pismem z dnia 30 marca 2004r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy. Skarżący stwierdził, że tym samym Starosta Powiatowy nie wykonuje wyroku wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 24 września 2003r. w sprawie IISA/Gd 431/02.
W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatowy Słupsku wniósł o jej o oddalenie podnosząc, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2003r. sygn. akt II SA/Gd 421/03 został wykonany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.
Zarządzeniem z dnia 15 marca 2006r. skarżący został wezwany do wskazania czy przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie składał zażalenie na niezałatwienie przez Starostę Powiatowego sprawy w terminie do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 Kpa. W zarządzeniu tym zakreślono termin siedmiu dni oraz rygor odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 23 marca 2006r. Zarządzenie to nie zostało przez skarżącego wykonane mimo upływu zakreślonego terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 tej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy skarga do sądu administracyjnego przysługuje również na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Wniesienie skargi na bezczynność organów dopuszczalne jest po wyczerpaniu trybu przewidzianego w art. 37 Kpa. Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 Kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Stosownie zaś do § 2 organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości.
W rozpatrywanej sprawie skarżącemu przysługiwało zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia. Bezsporne jest, że zażalenie takie na bezczynność Starosty Powiatowego, czyli organu, którego bezczynność w niniejszej sprawie zaskarżono, nie zostało złożone. Wobec tego skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna.
Wniesienie skargi bez wyczerpania trybu zaskarżenia decyzji, uzasadnia jej odrzucenie jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.