Uzasadnienie
W. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.
Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Pismem z dnia 22 lutego 2019 r. W. J. zwrócił się do Prezydenta Miasta, powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1330), zwanej dalej u.d.i.p., o udzielenie informacji, za pośrednictwem wskazanego przez niego adresu e-mail, dotyczących wykształcenia Wiceprezydent B. R. Wyjaśnił, że w artykule umieszczonym na portalu internetowym Miasta zamieszczono informację, że B. R. jest absolwentką Politechniki. W związku z tym zwrócił się o udzielenie informacji jaki wydział Politechniki ukończyła B. R., czy były to studia magisterskie i czy posiada ona tytuł magistra.
W piśmie z dnia 8 marca 2019 r. organ wyjaśnił, że B. R. powołana została na stanowisko Zastępcy Prezydenta Miasta zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, tj. z ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.), ustawą z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1260 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagrodzenia pracowników samorządowych (Dz.U. z 2018 r., poz. 936). Wskazując, że dwa ostatnie akty prawne szczegółowo określają, jakie warunki musi spełnić pracownik samorządowy zatrudniony na kierowniczym stanowisku urzędniczym, organ stwierdził, że wszystkie te warunki B. R. spełnia.
W odpowiedzi na powyższe skarżący w piśmie z dnia 11 marca 2019 r. zatytułowanym "wezwanie do wykonania wniosku", powołując się na art. 10 ust. 1 u.d.i.p., wniósł o załatwienie jego wniosku z dnia 22 lutego 2019 r. poprzez udostępnienie wnioskowanych informacji albo wydanie w tym zakresie decyzji. W uzasadnieniu swojego pisma wyjaśnił, że nie otrzymał żądanych informacji, ani decyzji administracyjnej w tym zakresie. Uzyskane informacje, w ocenie strony, nie były informacjami, o które wnioskował.
W piśmie z dnia 25 marca 2019 r., będącym odpowiedzią na wezwanie do wykonania wniosku, organ poinformował skarżącego, że wyczerpującą odpowiedź na jego pierwotny wniosek udzielił już w piśmie z dnia 7 marca 2019 r. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie nie zostanie wydana decyzja administracyjna.
W skardze skarżący wskazał, że Prezydent Miasta pozostaje bezczynny w rozpoznaniu wniosku z dnia 22 lutego 2019 r., co stanowi naruszenie:
- - art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. poprzez błędne zastosowanie, prowadzące do udostępnienia informacji wymijającej, niezgodnej z treścią żądania skarżącego,
- - art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez naruszenie terminu na udostępnienie informacji publicznej, podczas gdy wniosek dotyczy informacji publicznej.
W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że zakres wniosku o udostępnienie informacji publicznej obejmował informację dotyczącą wykształcenia Wiceprezydent B. R. Jego zdaniem odpowiedzi z dnia 7 marca i z dnia 25 marca 2019 r. nie mogły jednak stanowić załatwienia sprawy.
Skarżący wniósł o zobowiązanie Prezydenta Miasta do załatwienia wniosku z dnia 22 lutego 2019 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że w jego opinii udzielona w piśmie z dnia 7 marca 2019 r. odpowiedź jest wyczerpująca. W momencie powołania B. R. na stanowisku Zastępcy Prezydenta Miasta, spełniała ona wszystkie kryteria niezbędne do objęcia tego stanowiska. Wyjaśnił przy tym, że Prezydent Miasta jako kierownik zakładu pracy działając zgodnie z prawem na podstawie art. 17 oraz art. 94 pkt 6 Kodeksu pracy jak każdy pracodawca zobowiązany jest ułatwić swoim pracownikom podnoszenie kwalifikacji, jeśli jednak pracownik dokształca się samodzielnie bez jego wsparcia finansowego, to Prezydent posiada wiedzę wyłącznie o jego tytule naukowym w dniu zatrudnienia czy powołania na stanowisko, a nie aktualnym tytule naukowym. Dane dotyczące wykształcenia pracowników Urzędu Miejskiego są zebrane i przetwarzane w celu ustalenia, czy osoba kandydująca na stanowisko pracownika samorządowego spełnia wymagania określone przepisami prawa oraz wymogami zawartymi w ogłoszeniu o konkursie.
Każdy pracownik Urzędu Miejskiego chcący rozwijać swoje umiejętności ma możliwość podjęcia nauki na studiach, studiach uzupełniających czy też doktoranckich i pracownicy bardzo często korzystają z tych form kształcenia, jednakże nie są oni zobligowani do informowania Prezydenta Miasta o fakcie ukończenia studiów czy o zdobyciu nowego tytułu naukowego w trakcie stosunku pracy.
Ponadto, zdaniem organu, informacja dotycząca kierunku studiów podlega ochronie, gdyż są to dane ze sfery prywatnej (dane osobowe), a zdobyte przez B. R. wykształcenie mieści się w katalogu dóbr osobistych wymienionych w art. 23 Kodeksu cywilnego. Udostępnienie przez Prezydenta Miasta informacje na temat skończonych kierunków studiów czy tytułów naukowych swoich pracowników mogło być podstawą do stwierdzenia, że jako pracodawca naruszył bezprawnie dobro osobowe pracownika jako człowieka.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
W niniejszej sprawie skarżący zwalczał bezczynność Prezydenta Miasta w udostępnieniu żądanej we wniosku z dnia 22 lutego 2019 r. informacji publicznej dotyczącej wykształcenia Zastępcy Prezydenta Miasta – B. R. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi należy wskazać, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane wyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Kontroli Sądu w przypadku skargi na bezczynność poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.
W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje zarówno w przypadku braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, wymaganego ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.), zwaną dalej u.d.i.p., jak i wówczas, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na jej zasadach. Na gruncie u.d.i.p. o bezczynności możemy mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w u.d.i.p.
W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Prezydent Miasta jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Nie budzi też wątpliwości Sądu, że żądanie zawarte we wniosku z dnia 22 lutego 2019 r. obejmuje żądanie udostępnienia informacji o charakterze publicznym.
Prawo dostępu do informacji publicznej stanowi publiczne prawo podmiotowe. W myśl art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
W świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy. Informacja publiczna dotyczy przy tym sfery faktów, powinna bowiem zaistnieć, być faktem, aby mogła być udzielona.
Przykładowe wyliczenie informacji publicznych podlegających udostępnieniu w trybie u.d.i.p. zawiera art. 6 u.d.i.p. Przepis art. 6 ust. 2 lit. d u.d.i.p. wprost zaś stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach.
W konsekwencji przyjąć należy, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. W konsekwencji, do zakresu tak rozumianej informacji publicznej niewątpliwie można zaliczyć informacje zarówno o imieniu i nazwisku osoby pełniącej funkcję publiczną, jak i posiadanym wykształceniu, w tym o kierunkach studiów, jakie ukończyły osoby pełniące funkcje publiczne. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że informacje o kierunku studiów ukończonych przez osoby sprawujące funkcje publiczne, odzwierciedlają poziom kompetencji pracownika sprawującego funkcję publiczną (jego kwalifikacji) i wskazują na poziom jego zdatności do wykonywania władzy publicznej (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2015 r., II SAB/Wa 739/15; wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 lutego 2017 r., II SA/Kr 1349/16, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższe stanowisko, konsekwencją czego jest stwierdzenie, że żądane przez wnioskodawcę informacje są informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. W związku z tym wniosek skarżącego z dnia 22 lutego 2019 r. podlegał rozpatrzeniu w trybie i na zasadach określonych w u.d.i.p. Podkreślić przy tym należy, że wprawdzie przepisy prawa nie ustanawiają w stosunku do stanowiska Zastępcy Prezydenta Miasta wymagań kwalifikacyjnych co do wykształcenia i umiejętności zawodowych, to jednak zważywszy na zakres zadań i kompetencji Zastępcy Prezydenta Miasta, informacje wskazujące na poziom wykształcenia odzwierciedlają poziom fachowości i zdatności do wykonywania tej funkcji publicznej.
Z informacji umieszczonych na stronie BIP Gminy Miasta wynika, że Zastępca Prezydenta Miasta – B. R. bezpośrednio nadzoruje działalność: Wydziału Inwestycji, Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska, Wydziału Gospodarki Nieruchomościami i Urbanistyki, Wydziału Zamówień Publicznych i Funduszy Zewnętrznych, Wydziału Spraw Lokalowych, Architekta Miejskiego, Samodzielnych stanowisk ds. planowania, Zakładu Usług Komunalnych, Zarządu Nieruchomości Komunalnych, Miejskiego Zakładu Komunikacji i Towarzystwa Budownictwa Społecznego. Uwzględniając szeroki i różnorodny zakres uprawnień Zastępcy Prezydenta Miasta należało przyjąć, że rodzaj lub typ wykształcenia nie pozostaje bez wpływu na jakość wykonywanej funkcji publicznej. Jest to niewątpliwie wiedza na temat kompetencji danego funkcjonariusza publicznego i co się z tym wiąże jego predyspozycji i potencjału intelektualnego do wykonywania określonej funkcji publicznej, która to informacja podlega udostępnieniu jako informacja publiczna (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2018 r., I OSK 1932/17, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dostrzec należy, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy jednak informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Ustawodawca uznał zatem, że ochrona prywatności osób fizycznych doznawać winna ograniczenia w przypadku, gdy osoby te sprawują funkcje publiczne. W wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. K 17/05 (OTK-A 2006, nr 3, poz.
30) Trybunał Konstytucyjny orzekając, że przepis art. 5 ust. 2 zdanie 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zgodny z art. 31 ust. 3, art. 47 i art. 61 ust. 3 Konstytucji RP oraz, że nie jest niezgodny z art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, stwierdził między innymi, że tak samo jak w przypadku innych konstytucyjnych praw i wolności, ochrona prywatności i autonomia informacyjna nie mają charakteru absolutnego, między innymi ze względu na potrzeby życia w zbiorowości. Zdaniem Trybunału, przewidziany w tym przepisie obowiązek ujawnienia informacji o sobie, stanowiąc ograniczenie autonomii informacyjnej, [został ustanowiony] w granicach zgodnych z konstytucyjną zasadą proporcjonalności, zgodnie z którą wszelkie ingerencje w prywatność muszą mieć na uwadze jej ochronę jako dobra konstytucyjnie chronionego i zasady konstytucyjne wskazujące na granice i przesłanki, jakie muszą być zachowane na wypadek ingerencji. Uzasadniając to stanowisko Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że w odniesieniu do osób ubiegających się lub pełniących funkcje publiczne, prawo do ochrony prywatności podlega istotnemu ograniczeniu. O ile bowiem sfera życia intymnego (w znaczeniu szerszym niż potocznie przyjęte) objęta jest pełną prawną ochroną, o tyle ochrona sfery życia prywatnego podlega pewnym ograniczeniom, uzasadnionym "usprawiedliwionym zainteresowaniem".
Obowiązkiem podmiotu zobowiązanego jest udzielenie informacji dotyczącej każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa.
Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej, dlatego też podmiotem pełniącym funkcję publiczną jest także osoba, której przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Chodzi tu o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wyłączone są zaś takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają jedynie charakter usługowy lub techniczny.
W świetle powyższych rozważań uznać należy, wbrew stanowisku organu, że informacje dotyczące wykształcenia Zastępcy Prezydenta Miasta, nie należą do sfery prywatnej podlegającej całkowitej ochronie prawnej, lecz jako informacje ze sfery życia prywatnego osoby pełniącej funkcje publiczną, podlegają udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p.
Wskazać przy tym należy, że adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej pozostaje w bezczynności nie tylko wówczas kiedy nie udziela odpowiedzi, do udzielenia której jest zobowiązany, ale także wówczas gdy odpowiedź ta jest niepełna i nie zawiera wszystkich wskazanych we wniosku informacji. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
W piśmie z dnia 7 marca 2019 r. organ poinformował bowiem skarżącego, że B. R. zatrudniona na stanowisku Zastępcy Prezydenta Miasta spełnia wszystkie warunki, jakie wymagane są na kierowniczym stanowisku urzędniczym, określone w szczególności w ustawie z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagrodzenia pracowników samorządowych. W ocenie Sądu ogólnikowa informacja odsyłająca do odpowiednych aktów prawnych nie stanowi jednak o udzieleniu informacji zgodnie z wnioskiem strony.
Należy bowiem zwrócić uwagę, że wniosek skarżącego zawierał zapytanie o konkretne informacje dotyczące wykształcenia Zastępcy Prezydenta Miasta, tj. tego jaki wydział Politechniki ukończyła B. R., czy były to studia magisterskie i czy posiada ona tytuł magistra, zatem obowiązkiem organu było przekazanie tych konkretnych informacji. Tymczasem powołane w odpowiedzi akty prawne wskazują jedynie, że pracownikiem zatrudnionym na podstawie umowy o pracę na kierowniczym stanowisku urzędniczym, może być osoba posiadająca wykształcenie wyższe w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym (art. 6 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 1 stycznia 2009 r. o pracownikach samorządowych). Statuują one więc jedynie pewne minimalne wymogi, jakie spełniać muszą wszyscy pracownicy samorządowi zatrudnieni na danym stanowisku, w związku z czym nie dają odpowiedzi na pytanie o wykształcenie konkretnej osoby, a tego dotyczyło żądanie sformułowane we wniosku.
W szczególności ze wskazanych w odpowiedzi aktów prawnych nie wynika, jaki wydział i kierunek studiów ukończył Zastępca Prezydenta Miasta, ani jaki stopień naukowy uzyskał. Wskazane przepisy określają jedynie, że pracownikiem zatrudnionym na podstawie umowy o pracę na kierowniczym stanowisku urzędniczym, może być osoba posiadająca wykształcenie wyższe, które w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym obejmuje tytuł: licencjata, inżyniera albo równorzędny potwierdzający wykształcenie wyższe na tym samym poziomie – w przypadku studiów pierwszego stopnia (art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy o szkolnictwie wyższym) bądź też tytuł magistra, magistra inżyniera albo równorzędny potwierdzający wykształcenie wyższe na tym samym poziomie - w przypadku studiów drugiego stopnia i jednolitych studiów magisterskich (art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy).
W związku z tym podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej winien był dokonać konkretyzacji wymogów określonych w przywołanych aktach w odniesieniu do funkcjonariusza publicznego określonego we wniosku z dnia 22 lutego 2019 r., nie zaś ograniczać się do wskazania regulacji ogólnych dotyczących wykształcenia pracowników samorządowych.
Powyższe oznacza, że w wymaganym terminie, wynikającym z art. 13 u.d.i.p., organ nie rozpoznał złożonego wniosku w sposób przewidziany prawem. Stosownie bowiem do art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.
2. W myśl art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Dowody zgromadzone w aktach sprawy wskazują bowiem, że organ w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. przekazał skarżącemu jedynie ogólne informacje dotyczące wykształcenia Zastępcy Prezydenta Miasta, co nie stanowiło, w ocenie Sądu, wykonania obowiązku informacyjnego nałożonego u.d.i.p. Udzielenie informacji nieodpowiadającej treści żądania, informacji niepełnej, stanowi zaś o bezczynności organu.
Stosownie do powyższych ustaleń należało uznać, że Prezydent Miasta pozostaje bezczynny w rozpoznaniu wniosku skarżącego, gdyż w ustawowym terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p, nie udostępnił informacji publicznych żądanych przez skarżącego we wniosku z dnia 22 lutego 2019 r., jak również nie wydał decyzji o odmowie ich udostępnienia.
W tym stanie rzeczy Sąd skargę uwzględnił i w pkt 1 wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 22 lutego 2019 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności.
Czyniąc zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd oceniając okoliczności sprawy stwierdził, że bezczynność podmiotu zobowiązanego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię Sąd uznał, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach w danej sprawie ma być też oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia.
Zdaniem Sądu w działaniu organu nie sposób dopatrzeć się rażącego naruszenia prawa, a zwłaszcza brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaniechanie organu było zamierzone, czy też miało na celu utrudnienie skarżącemu dostępu do informacji publicznej. Należy bowiem wskazać, że po otrzymaniu wniosku organ wystosował do skarżącego pismo z dnia 7 marca 2019 r. udzielające, w ocenie organu, odpowiedzi na pytania wnioskodawcy. Stwierdzona bezczynność nie wynika więc z celowego działania organu, lecz jest związana z błędnym przekonanie, że w ustawowym terminie podjął czynności uwalniające go od zarzutu bezczynności, tj. że przekazane informacje odpowiadają treści żądania wnioskodawcy.
Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 3 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.