Uzasadnienie
Pismem z 15 stycznia 2015 r. B. J. wniosła skargę na bezczynność Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, domagając się wymierzenia organowi grzywny w związku z nierozpoznaniem jej wniosku z 24 listopada 2009 r., uznanie bezczynności za rażące naruszenie prawa, zobowiązanie organu do podjęcia działań i obciążenie go kosztami postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniosł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą środków zaskarżenia.
Sąd wezwał skarżącą do złożenia oświadczenia, czy przed wniesieniem skargi zwracała się do organu wyższego stopnia – Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków– w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Termin upłynął bezskutecznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
W myśl art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziane w ustawie. Oznacza to, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego możliwe jest dopiero wówczas, gdy strona wyczerpie środki zaskarżenia służące jej na etapie postępowania administracyjnego.
Wskazany obowiązek wyczerpania trybu zaskarżenia na drodze administracyjnej wynika z zasady pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej.
W przypadku skargi na bezczynność dotyczącej niewydania decyzji przez organ I instancji, skarga powinna być poprzedzona środkiem zaskarżenia o którym mowa w art. 37 k.p.a., tj. zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie wystosowanym do organu wyższego stopnia, w tym konkretnym przypadku do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Strona wnosząca skargę do sądu administracyjnego musi zadbać o spełnienie formalnych wymogów skargi, a więc także wykazać fakty warunkujące możliwość jej wniesienia.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że warunek wyczerpania środków zaskarżenia nie został spełniony, skarżąca przed wniesieniem skargi nie wystąpiła bowiem do Ministra z zażaleniem na nierozpatrzenie jej wniosku w terminie przewidzianym w art. 35 k.p.a..
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 52 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną.