Uzasadnienie
Skarżący H. U. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Wojewody w sprawie wyeliminowania z obiegu prawnego uchwały Rady Miasta z dnia 19 grudnia 2001r. Nr [...] dotyczącej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Skarga podlegała odrzuceniu z następujących względów.
Skarżący zarzucił Wojewodzie bezczynność w zakresie czynności nadzorczych mających na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego powołanej wyżej uchwały Rady Miasta.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu. Kontrola sprawowana przez sądy administracyjne nie obejmuje zatem orzekania w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadku aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego określonych w art. 3 § 2 pkt 7 cytowanej ustawy.
Ponadto zgodnie z art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) do złożenia skargi na rozstrzygnięcie organu nadzorczego dotyczące gminy uprawniona jest wyłącznie gmina (lub związek międzygminny), których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone.
W orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być rozstrzygnięcia organu nadzorczego, a nie zaniechanie, obojętnie w jakiej formie wyrażone, wydania przez organ nadzoru rozstrzygnięcia. Uregulowanie zawarte w art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym wyłącza dopuszczalność wniesienia skargi przez inne podmioty niż wymienione w tym przepisie. Brak reakcji organu nadzoru na pisma zawierające żądanie podjęcia działań w trybie nadzoru nie jest bezczynnością organu uzasadniającą dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1992r., SA/Wr 22/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 15; postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 1995r., SA/Wr 1162/95, OSS 1995, nr 3, s. 103; wyrok NSA z dnia 13 maja 1992 r., SA/Wr 529/92, ONSA 1992, nr 2, poz. 47; postanowienie NSA z dnia 23 marca 1994r., SA/Łd 703/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 73; wyrok NSA z dnia 8 lipca 1991r., SA/Ka 491/91, ONSA 1991, nr 3-4, poz. 68; postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 1992 r., SA/Wr 16/92, "Wspólnota" 1992, nr 29, s. 21).
Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że skarga dotyczy sprawy nie należącej do właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 i 3 i art. 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie powołanego wyżej przepisu, orzekł jak w sentencji postanowienia.