Uzasadnienie
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1721 z późn. zmianami) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270).
Według art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270) skargę na bezczynność można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie.
Takimi środkami w wypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. jest zażalenie do organu wyższej instancji przewidziane art. 37 § 1 k.p.a. Strona skarżąca nie wykazała (i nie wynika to z akt sprawy), że w myśl art. 37 § 1 k.p.a. wniosła zażalenie do organu wyższego stopnia (Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego) na niezałatwienie sprawy w terminie.
Wobec powyższego skargę jako niedopuszczalną należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) odrzucić.
Nadto wskazać należy, że strona skarżąca po spełnieniu wymogu z art. 37 § 1 k.p.a., może wnieść skargę na bezczynność, gdyby bezczynność nadal trwała.