Uzasadnienie
Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w S. w dniu 15 września 2005 r. wniosła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie odstąpienia przez inwestora – Przedsiębiorstwo Budowlane w G. od zatwierdzonego projektu budowlanego.
Pismem z dnia 24 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wezwał stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez dokładne określenie decyzji, którą Prezydent Miasta miał wydać oraz wyjaśnienie, czy zostało wniesione zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta do Wojewody lub Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
W dniu 2 grudnia 2005 r. strona skarżąca w piśmie wyjaśniła, iż Wspólnota wystąpiła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o zobowiązanie inwestora do dostosowania się do decyzji o pozwoleniu na budowę polegającej na umożliwieniu mieszkańcom Wspólnoty swobodnego wjazdu na teren swojej posesji od strony ul. [...].
Sprawa została przekazana do rozpatrzenia do Urzędu Miasta. Pomimo zaskarżenia postanowienia, na podstawie którego PINB przekazała sprawę oraz pozytywnego rozstrzygnięcia dla strony skarżącej organu drugiej instancji, PINB wbrew ustaleniom rozstrzygnięcia organu odwoławczego, przekazał sprawę do rozpatrzenia Prezydentowi Miasta.
Prezydent Miasta nie wydał żadnej decyzji w przedmiotowej sprawie.
Strona skarżąca wskazała nadto, ze nie mogła złożyć zażalenia na decyzję Prezydenta Miasta, bowiem jej nie wydano.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Należy wskazać, że na organach administracji publicznej ciąży obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 1 i 3 k.p.a.).
O każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.).
Stosownie do przepisów art. 37 § 1 p.p.s.a. na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Z akt sprawy oraz z treści pisma strony skarżącej z dnia 2 grudnia 2005 r. wynika, że przed wniesieniem skargi do Sądu nie doszło do złożenia zażalenia do organu wyższego stopnia w przedmiotowej sprawie.
Należy zaś wskazać, że wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu (...) (wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 r., IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116).
Zgodnie bowiem z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, które służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
W tym stanie sprawy należało skargę na bezczynność Prezydenta Miasta odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.