Uzasadnienie
Skarżący J. K. wniósł skargę na bezczynność Urzędu Gminy w sprawie bezprawnego zagarnięcia jego własności, mianowicie działek nr i. Ze skargi wynika, że bezczynność Urzędu Gminy polega na tym, iż nie ustosunkował się on do roszczeń skarżącego o wypłacenie stosownego odszkodowania za bezprawne użytkowanie jego gruntów oraz usunięcie z jego gruntów poczynionych inwestycji albo wykupienia tych gruntów. W uzasadnieniu skargi skarżący m.in. twierdził, iż Urząd Gminy wybudował bez jego zgody na jego nieruchomości rów odprowadzający ścieki i wodę opadową z nowo wybudowanego osiedla w D. oraz że nie zaaprobowano jego propozycji sprzedaży tych nieruchomości Gminie, zaś propozycje Gminy skarżący uznał za rażąco niskie.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jeżeli chodzi o bezczynność organów administracji publicznej, to zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w tym zakresie wówczas, gdy organ administracji publicznej ma obowiązek wydania decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo które kończy postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W niniejszej sprawie, tak jak ją opisał skarżący w skardze, żaden organ administracji publicznej nie ma obowiązku podjęcia decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Sprawa ta dotyczy bowiem stosunków cywilnych, które mogły powstać na skutek działań Gminy, polegających na naruszeniu własności skarżącego i brak jest przepisów prawa materialnego, które stanowiłyby, iż w takiej sytuacji organ gminy ma obowiązek podjąć akt administracyjny, którym uregulowałby sytuację prawną skarżącego. W szczególności podstawy takiej brak w ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. nr 115, poz. 1229 ze zm.). Gdyby nawet założyć, że skarżący dochodzi naprawienia szkód, o których mowa w tej ustawie i których dochodzenie przed sądem powszechnym wymaga uprzedniego wyczerpania drogi przed organem administracji publicznej, to w razie niewydania decyzji w terminie 3 miesięcy od dnia zgłoszenia żądania też służy droga sądowa (art. 186 ust. 4 Prawa wodnego), przez co należy rozumieć postępowanie przed sądem powszechnym, a nie skargę do sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił.