Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 lutego 2007 r., L. D. wystąpił do Urzędu Miejskiego w S. z wnioskiem o zatwierdzenie koncepcji zmiany zagospodarowania nieruchomości przy ul. [...] w S., polegającej na zamierzonej przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku.
W dniu 24 kwietnia 2007 r. Prezydent S., w skierowanym do wnioskodawcy piśmie wskazał na sprzeczność planowanej rozbudowy z planem zagospodarowania przestrzennego.
Pan L. D. ponownie wystąpił o zaopiniowanie nowej koncepcji w dniu 21 lipca 2007 r..
Uchwałą z dnia 12 października 2007 nr, Nr [...] zmieniono w części miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części S. w której znajduje się nieruchomość przy ul. [...].
Prezydent Miasta S., pismem z dnia 28 maja 2008 r. ponownie odmówił zatwierdzenia koncepcji z uwagi na jej niezgodność z planem miejscowym.
Kolejnymi pismami z dnia 13 sierpnia 2009 r. oraz z dnia 4 października 2009 r. L. D., reprezentowany przez pełnomocnika, ponownie wystąpił z wnioskiem o wydanie uzgodnienia koncepcji przebudowy budynku przy ul. [...] w S., załączając dokumentację.
W odpowiedzi Prezydent Miasta S., pismem z dnia 20 października 2009 r. wyjaśnił, że dopiero wizualne przedstawienie zamiaru inwestora pozwoliło organowi stwierdzić, czy proponowane rozwiązania projektowe są zgodne z zapisami miejscowego planu. Pismo L. D. z dnia 14 sierpnia 2009 r. jedynie opisowo określało zakres projektowanych zmian, co znacznie utrudniło i przeciągnęło w czasie możliwość ich zaopiniowania. Organ wyjaśnił dalej, że część rysunkowa koncepcji załączona do pisma z dnia 5 października 2009 r. pozwala przyjąć, że ani w zakresie wysokości budynku, ani kąta nachylenia dachu koncepcja nie spełnia warunków zawartych w planie miejscowym. Poza tym, w projekcie nie podano powierzchni biologicznie czynnej, więc w tym zakresie pozytywne zaopiniowanie koncepcji jest niemożliwe.
Pismem z dnia 8 marca 2010 r. pełnomocnik skarżącego złożył do Wojewody P. zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta S., zarzucając organowi przewlekłość i niezałatwienie sprawy pomimo upływy wszelkich możliwych terminów wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego. Pełnomocnik zarzucił, iż pomimo złożenia wniosku o zatwierdzenie koncepcji przebudowy budynku przy ul. [...] w S. w lutym 2007 r., sprawa nie doczekała się końca do chwili obecnej. Co istotne, oprócz nieterminowości organu sprawa nie jest prawidłowo rozpatrywana merytorycznie, co potwierdza korespondencja znajdująca się w aktach sprawy.
Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2010 r., Wojewoda P. działając na podstawie m.in. art. 37 w zw. z art. 123 K.p.a. stwierdził, że zażalenie L. D. na bezczynność Prezydenta S. jest nieuzasadnione.
Wojewoda wyjaśnił, powołując się na przepisy K.p.a., że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wtedy, gdy w określonej sprawie, w prawnie określonym terminie, właściwy organ administracji nie podjął żadnych czynności lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go w ustawowym terminie wydaniem decyzji administracyjnej. Wojewoda stanął na stanowisku, że wniosek L. D. o uzgodnienie koncepcji architektonicznej nie musi zostać rozstrzygnięty w drodze decyzji administracyjnej, co w konsekwencji oznacza, że nie może być w sprawie mowy o bezczynności organu w rozumieniu K.p.a.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem L. D., reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżył bezczynność Prezydenta S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
W uzasadnieniu ponowił zarzut przewlekłości postępowania w sprawie dotyczącej zatwierdzenia koncepcji zagospodarowania oraz przebudowy budynku mieszkalnego położonego w S. przy ul. [...] wobec Prezydenta Miasta S., wnoszą równocześnie o przeprowadzenie dowodów z dokumentów na okoliczność zgodności koncepcji przebudowy z architekturą okolicznych domów. Podał, że uzgodnienie koncepcji zagospodarowania przestrzennego oraz przebudowy budynku mieszkalnego jest elementem procesu pozyskania pozwolenia na budowę co oznacza, że mają w sprawie zastosowanie przepisy K.p.a. odnośnie terminów załatwienia sprawy oraz zachodzi konieczność zakończenia postępowania w formie decyzji administracyjnej. Skoro skarżący przedstawił wszystkie dokumenty niezbędne do merytorycznego załatwienia sprawy, a pomimo to sprawa od trzech nie została zakończona, to zachodzi w niniejszym postępowaniu bezczynność po stronie Prezydenta Miasta S. Skarga zasługuje zatem na uwzględnienie.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta S. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyjaśniając, ze postępowanie w sprawie zatwierdzenia koncepcji zagospodarowania przestrzennego oraz przebudowy budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w S., nie jest postępowaniem administracyjnym, którego zakończenie powinno mieć formę decyzji administracyjnej.
Pismem z dnia 13 grudnia 2010 r. skarżący, odnosząc się do stanowiska organu jeszcze raz wyjaśnił, że uzgodnienie koncepcji zagospodarowania przestrzennego oraz przebudowy budynku mieszkalnego jest elementem procesu pozyskania pozwolenia na budowę co oznacza, że mają w sprawie zastosowanie przepisy art. 35, art. 36 i art. 37 k.p.a., których naruszenie zarzucił organowi. Dodał, że jego koncepcja przebudowy jest tożsama z koncepcjami jego sąsiadów. Dlatego niezrozumiałe jest postępowanie organu w jego sprawie, które naraża go na koszty, stres i jest dowodem nierównego traktowania jego i innych osób w świetle prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. Zakres kognicji sądów administracyjnych określa m.in. art. 3 § 2 P.p.s.a., w którym wymienione zostały kategorie aktów prawnych i czynności podlegające kontroli sądowoadministracyjnej. Powołany przepis w pkt 8 stanowi, iż sąd administracyjny jest również właściwy do orzekania w sprawach skarg na bezczynność, jednakże tylko w odniesieniu do przypadków wymienionych od pkt 1 do 4a. Aby zatem możliwe było złożenie skargi na bezczynność organu administracji publicznej, organ ten musi pozostawać w zwłoce z wydaniem:
- - decyzji administracyjnej,
- - postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty,
- - postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- - innych niż określone powyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
- - a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego zapadłych w indywidualnych sprawach.
Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powołanego przepisu zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności.
Zgodnie z przyjętą linią w orzecznictwie, w sytuacji jeśli skarga na bezczynność została skierowana do organu administracji publicznej, który nie tylko nie jest właściwy do załatwienia sprawy, ale sama sprawa nie podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej, to właściwe jest orzeczenie przez sąd administracyjny o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej z braku właściwości kognicji.
Odnosząc powyższe do poddanej kontroli Sądu skargi stwierdzić należy, że zakreślona w niej, a także w składanych przez skarżącego we wcześniejszych i dalszych pismach procesowych sprawa w której zarzucono bezczynność Prezydenta Miasta S. nie mieści się w kategorii spraw rozstrzyganych przez podjęcie aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a., a zatem przedmiot skargi leży poza zakresem właściwości sądu administracyjnego, wyznaczonym treścią przywołanego przepisu. Żądanie zatwierdzenie koncepcji zmiany zagospodarowania nieruchomości, polegającej na zamierzonej przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku nie znajduje bowiem oparcia w przepisach wskazanego w skardze Prawa budowlanego, nie wynika także z innych ustaw..
Prezydent Miasta S. ograniczył się w swoich pismach jedynie do wskazania niezgodności przedłożonej przez L. D. koncepcji zagospodarowania przestrzennego oraz przebudowy budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w S. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazanie to, nie jest rozstrzygnięciem sprawy co do istoty, zaś postanowienia planu miejscowego mogą być kwestionowane jedynie w trybie do tego przewidzianym.
Podkreślić należy dodatkowo, iż pismo z dnia 20 października 2009 r. stanowiące odpowiedź Prezydenta Miasta S. na pismo skarżącego z dnia 4 października 2009 r. nie podlega zaskarżeniu, gdyż nie jest decyzją, postanowieniem, ani innym aktem czy też czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a., jak również ewentualne zaniechania tego organu, w opisanym wyżej zakresie, nie noszą znamion bezczynności z art. 3 § 2 pkt. 8 P.p.s.a.
Z tych wszystkich względów skarga na bezczynność jako niedopuszczalna w świetle art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1 - 4a P.p.s.a. podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 58 § 3 P.p.s.a.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 par. 1 ust.1 P.p.s.a.