Uzasadnienie
C. i L. T. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucili, że nierozpoznanie ich wniosku w w/w przedmiocie następuje z nieuzasadnionych powodów, które powołuje organ, takich jak rzekome przekroczenia terminów, rzekomy brak dokumentacji itp.
W odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie Prezydent Miasta podnosił, że brak wydania wnioskowanej decyzji wynikał z faktu nie uzupełniania przez skarżących, pomimo wezwania do usunięcia braków w trybie art. 64 § 2 k.p.a., złożonego wniosku o konieczne dokumenty co skutkowało pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę
- - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1271 ze zm.) sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.).
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych(Dz. U. Nr 53, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Art. 3 § 1 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Stosownie do treści § 2 w/w artykułu - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4.
W świetle powołanego wyżej artykułu uwzględnienie skargi na bezczynność poprzez zobowiązanie do wydania decyzji o której wydanie wnosi strona skarżąca (art. 149 ustawy), możliwe byłoby jedynie wówczas gdyby istniał przepis prawa materialnego obowiązujący w dniu wydawania wyroku, który stanowiłby podstawę prawną decyzji. Niedopuszczalne jest zobowiązywanie organu do wydania decyzji, jeżeli aktualnie obowiązujący stan prawny nie przewiduje takiej możliwości. Ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie. Obowiązująca od dnia 11 lipca 2003 r. ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) ze zm.) wprowadziła w art. 59 ust. 1 obowiązek ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji w sytuacji gdy projektowana zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonania innych robót budowlanych dotyczy terenu co do którego brak jest planu zagospodarowania przestrzennego.
Ponieważ działka skarżących, której dotyczył wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest objęta obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego nr [[...]] B. w mieście G., uznać należało, że w świetle aktualnej regulacji prawnej dla projektowanej inwestycji nie istnieje wymóg wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
Z wskazanych w uzasadnieniu względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 powołanej na wstępie rozważań ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił skargę odrzucić.