Uzasadnienie
S. i Z. S. wnieśli skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego domagając się czynności tego organu w przedmiocie rozbudowy budynku gospodarczego znajdującego się na działkach budowlanych w S. przy [...] o nr [...], [...], [...] będących własnością M. W. Skarżący zarzucili, iż wymieniony w warunkach samowoli budowlanej dokonał rozbudowy budynku gospodarczego znajdującego się na działkach [...] i [...] graniczących z nieruchomością będącą ich własnością. Podnieśli też, że zmienił jego przeznaczenie na budynek mieszkalno-biurowy.
Nadto podnieśli, iż rozbudowa wkroczyła w granice ich działki, a także, że M. W. bez wymaganego pozwolenia na zmianę przeznaczenia budynku garażu prowadzi tam działalność lakierniczą. Skarżący podali, że wielokrotne interwencje w organie nadzoru budowlanego nie spowodowały wydania właściwych rozstrzygnięć, a postępowanie dotyczyło kwestii marginalnych (usunięcie wentylatora wentylacji mechanicznej wyciągowej zainstalowanego na zapleczu budynku garażu). Przeprowadzane przez organ wizje lokalne nie powodowały wydania określonej decyzji przez organ.
W odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że dokonał całego szeregu czynności kontrolnych na wniosek skarżących w związku z czym nie pozostaje w bezczynności. Wyjaśnił też, że każdorazowo udzielał skarżącym odpowiedzi na ich monity. Podał, że w dniu 16 grudnia 2005 r. wydana została decyzja nakazująca M. W. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania garażu przy [...] w S. oraz usunięcia zlokalizowanej na terenie działki instalacji wentylacyjnej tegoż garażu użytkowanego jako lakierni wraz z urządzeniem do filtracji powietrza. Bezprzedmiotowe również zdaniem organu są także zarzuty skarżących dotyczące nielegalnej rozbudowy budynku na granicy z ich nieruchomością, bądź z przekroczeniem tej granicy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w prawem przewidzianym terminie, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z prawną bezczynnością organu. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Skarżący wystąpili z zażaleniem do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 kpa.
Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W rozumieniu art. 104 § 1 kpa "załatwienie sprawy" oznacza wydanie przez organ decyzji, chyba że przepisy Kodeksu postępowania administracji stanowią inaczej. Załatwienie sprawy wymagające postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 1 i 3 kpa). Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania (pisma, podania, wniosku) organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 kpa).
Organ zobowiązany do załatwienia sprawy w terminie określonym przez przepisy prawa nie dochował tego terminu, wówczas stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu, który zobowiązany był do rozpatrzenia sprawy.
Innymi słowy, wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa. Organ wyższego stopnia wskutek złożenia przez skarżącą zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie uznał niezasadność zażalenia. W rozpatrywanej sprawie skarżący mogli skutecznie wnieść skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej. Niewątpliwie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego winien rozstrzygnąć w trybie i na zasadach określonych w kodeksie postępowania administracyjnego w przedmiocie zarzucanej samowoli budowlanej wskazywanych przez nich obiektów. Niewydanie rozstrzygnięcia o którym wyżej w przewidzianym w art. 35 § 1-3 Kpa terminie świadczy jednoznacznie o bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Bezczynność organu administracji publicznej, polegająca na uchylaniu się organu od wydania decyzji administracyjnej, oprócz tego, że powoduje niezałatwienie sprawy z wszelkimi tego konsekwencjami negatywnymi dla strony, pozbawia również stronę możliwości złożenia środków odwoławczych, a w dalszej konsekwencji wniesienia skargi do sądu, co godzi już w konstytucyjne wolności i prawa człowieka i obywatela.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznając skargę za zasadną Sąd orzekł na podstawie art. 149 w związku z art. 210 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak w sentencji wyroku.