Uzasadnienie
Skarżący W. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Starosty w zakresie wyłączenia z produkcji użytków rolnych – działki nr 525 o powierzchni 0,05 ha w B.. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący złożył wniosek o wyłączenie z produkcji rolniczej opisanej wyżej działki. Pomimo dwukrotnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, skierowanego do organu (z dnia 18 października 2006 r. i 14 listopada 2006 r.), tj. do wydania bez zbędnej zwłoki żądanej decyzji, Starosta oczekiwanej decyzji nie wydał.
Pismem z dnia 19 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zwrócił się do pełnomocnika strony o wskazanie, czy skarżący zwracał się do jednostki wyższego stopnia – Samorządowego Kolegium Odwoławczego– z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez Starostę. Wezwanie to pełnomocnik skarżącego odebrał w dniu 26 lutego 2007 r. (dowód: zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki – k. 26 akt sprawy).
W piśmie z dnia 1 marca 2007 r. pełnomocnik procesowy skarżącego podał, że skarżący nie zwracał się do organu wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi klasyczna bezwzględna bezczynność organu, lecz raczej jego złośliwość i niekompetencja. Podanie strony zostało pozostawione bez rozpoznania, gdyż strona nie uzupełniła braków pisma. W sytuacji tej zatem, gdy sprawa została formalnie "załatwiona", złożenie zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. stronie nie przysługiwało. Starosta podjął przecież czynności, lecz w ocenie strony były one wadliwe i naruszały prawo – stąd wezwanie do jego usunięcia – kierowane dwukrotnie do organu.
W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie. W treści uzasadnienia podał, że wniosek skarżącego został pozostawiony bez rozpoznania na skutek nie uzupełnienia jego braków formalnych w wyznaczonym terminie. W tej sytuacji chybiony jest zarzut pozostawania w bezczynności.
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Stosowanie do treści art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy skarga do sądu administracyjnego przysługuje również na bezczynność organów w przypadkach określonych w punktach 1-4. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 cytowanej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przez organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wniesienie skargi na bezczynność organów dopuszczalne jest po wyczerpaniu trybu przewidzianego w art. 37 k.p.a., który stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Stosownie zaś do § 2 art. 37 k.p.a. organ wyższego stopnia, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości.
W rozpatrywanej sprawie skarżącemu przysługiwało zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Bezspornym jest, że zażalenie takie nie zostało przez skarżącego wywiedzione. Wobec tego skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna.
Wobec powyższego, na mocy przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.