Uzasadnienie
Skarga W. T. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Wnioskiem z 30 września 2011 r. skarżący wystąpił do Komendanta Komendy Powiatowej Policji o udostępnienie mu na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazanych akt postępowania o wykroczenie (z wyłączeniem protokołów z jego przesłuchania) oraz innych szczegółowo podanych dokumentów, a także nagrań. Pismem z dnia 28 października organ poinformował wnioskodawcę o posiadanych materiałach, udostępnił jedną z notatek służbowych oraz nagranie interwencji. Odnośnie żądania udostępnienia akt spraw o wykroczenia o sygnaturach [[...]] i [[...]] Komendant Powiatowy Policji decyzją nr [[...]] z 28 października 2011 r. powołując art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmówił jej udzielenia. W uzasadnieniu stwierdził m. in. że informacje zawarte w aktach prowadzonych postępowań o wykroczenia, nie stanowią informacji publicznej w świetle przepisów powołanej ustawy, a kwestia udostępniania materiałów z akt o wykroczenia uregulowana jest przepisami kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia i kodeksu postępowania karnego.
Organ odwoławczy – Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją nr [[...]] z 29 listopada 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W decyzji tej pouczył skarżącego o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od doręczenia rozstrzygnięcia.
Skarżący nie wniósł skargi na opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego. Wystąpił ze skargą na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w sprawie nie udostępnienia mu w terminie informacji publicznej i żądając, aby sąd zobowiązał ten organ do udzielenia mu informacji zgodnie z jego wnioskiem z 30 września 2011 r. W uzasadnieniu skargi wywiódł, iż decyzje organów obu instancji są wadliwe, nie mniej jednak skarga nie odnosi się do decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji. Wskazał, że skoro organ I instancji stanął na stanowisku, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, to nie miał prawnych podstaw do wydania decyzji administracyjnej. Wyjaśnił, że zarówno praktyka, jak i utrwalone orzecznictwo wskazują, że w przypadku żądania informacji, które nie mają takiego charakteru podmiot zobowiązany informuje wnioskodawcę pisemnie o takiej sytuacji. W dalszej części skargi skarżący zakwestionował pogląd organów wyrażony w wydanych decyzjach.
Z powołaniem na orzecznictwo sądowe wywodził, że akta zakończonych postępowań przygotowawczych podlegają rygorom ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem "brak udostępnienia tych akt lub brak wydania poprawnej decyzji odmawiającej ich udostępnienia stanowi o bezczynności organu".
W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej odrzucenie z powodu nie wyczerpania przez skarżącego środków zaskarżenia przewidzianych w art. 37 kpa, ewentualnie o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z dwóch przyczyn.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że w chwili wniesienia skargi organ któremu skarżący zarzuca bezczynność nie pozostaje w bezczynności. Wniosek skarżącego z 30 września 2011 r. o udostępnienie akt postępowań w sprawach o wykroczenia został załatwiony decyzją z 28 października 2011 r. od której skarżący wniósł odwołanie. Skarżący nie zgadzając się ze stanowiskiem organów powinien był wnieść skargę na decyzję organu odwoławczego. Rozpoznając ją sąd administracyjny zbadałby i charakter żądanej informacji i sposób jej załatwienia. W ramach kontroli decyzji odmawiających skarżącemu udostępnienia akt spraw o wykroczenia skarżący i organ uzyskaliby wiążące stanowisko sądu administracyjnego w kwestii prawidłowego załatwienia wniosku, a nie w ramach niniejszej skargi na bezczynność. Wyjaśnić należy, że w wyniku rozpoznania skargi na bezczynność Sąd w oparciu o art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zobowiązuje organ jedynie do rozpoznania wniosku (nadania mu biegu) nie przesadzając sposobu jego załatwienia.
W niniejszej sprawie takie orzeczenie jest bezprzedmiotowe, albowiem wniosek z 30 września 2011 r. w zakresie żądania udostępnienia akt został rozpatrzony i skarżący powinien stosownie do zawartego w decyzji pouczenia skorzystać z możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na doręczoną mu decyzję. W wyniku jej rozpoznania uznając, że prawidłowe rozpoznanie sprawy wymaga także wyeliminowania decyzji organu I instancji sąd administracyjny mógłby to uczynić w oparciu o art. 135 wskazanej ustawy. W ocenie Sądu skarga na bezczynność wniesiona przez stronę po rozpatrzeniu jej wniosku jest niedopuszczalna i stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu.
Dodatkowo z akt wynika, że wnosząc skargę na bezczynność skarżący nie poprzedził jej wniesieniem zażalenia do organu wyższego stopnia, przewidzianym w art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego, a tym samym nie wyczerpał środka zaskarżenia stosownie do art. 52 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego powodu skarga również podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.
Sąd wyjaśnia, że w okolicznościach sprawy nie mógł uznać, iż wniesiona skarga dotyczy w istocie nie bezczynności, lecz decyzji z 29 listopada 2011 r. Została ona bowiem wniesiona za pośrednictwem organu I instancji. Gdyby uznać, że jej przedmiotem nie jest bezczynność organu I instancji, lecz ostateczne rozstrzygnięcie organu odwoławczego to powinna zostać wniesiona za pośrednictwem tego ostatniego. Wniesienie skargi w dniu 4 stycznia 2012 r. (ostatniego dnia 30-dniowego terminu do wniesienia skargi na decyzję z 29 listopada 2011 r.) do niewłaściwego do jej przyjęcia organu czyniło niecelowym zmianę przedmiotu jej rozpoznania, gdyż w takim przypadku skarga również musiałaby podlegać odrzuceniu z powodu uchybienia terminowi do jej wniesienia. Wyjaśnić bowiem należy skarżącemu, że w sytuacji wniesienia skargi do niewłaściwego organu o zachowaniu terminu do jej wniesienia decyduje data przekazania jej przez niewłaściwy organ lub sąd - organowi właściwemu.
Przekazanie przez sąd przedmiotowej skargi organowi II instancji ze stwierdzeniem, iż w istocie dotyczy ona wydanej w dniu 29 listopada 2011 r. decyzji było zatem bezcelowe, albowiem za datę wniesienia skargi Sąd musiałby uznać datę przekazania jej Komendantowi Wojewódzkiemu Policji. Wobec tego, że Sąd otrzymał skargę w dniu 24 stycznia 2012 r. (a więc po upływie terminu do wniesienia skargi na decyzję z 29 listopada 2011 r.) opisane czynności sądu polegające na zmianie przedmiotu zaskarżenia (nie bezczynność organu I instancji, ale decyzja organu II instancji) i tak nie mogły skutecznie doprowadzić do merytorycznego rozpoznania skargi.