Uzasadnienie
Ł. W. złożyła skargę na bezczynność Wojewody i wniosła o zobowiązanie tegoż organu do wydania decyzji orzekającej o wysokości odszkodowania za wywłaszczoną działkę nr [...] o powierzchni 2720 m2 w S. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że decyzją nr [...] uprawomocnioną w dniu 30 marca 1993r. Kierownik Urzędu Rejonowego orzekł o wywłaszczeniu działki nr [...] w S. oraz orzekł że wartość odszkodowania zostanie ustalona odrębną decyzją. Od kilku lat skarżąca domaga się wydania takiej decyzji, ale bezskutecznie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, gdyż załatwienie sprawy, której domaga się skarżąca nie należy do kompetencji Wojewody. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 30 kwietnia 2001r. strona skarżąca złożyła do Wojewody wniosek o wypłatę odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną w 1992r. Wojewoda pismem z dnia 5 czerwca 2001r. wskazał stronie, iż nie jest właściwym organem do załatwienia przedmiotowej sprawy, gdyż zgodnie z art. 112 § 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000r. Nr 46, poz. 543 z późn. zm.) należy ona do kompetencji Starosty. Z uwagi na powyższe Wojewoda poinformował Starostę o tej sprawie pismem z dnia 5 czerwca 2001r. przekazując jednocześnie wniosek strony skarżącej. Strona skarżąca w dniu 22 kwietnia 2002r. ponownie wystąpiła do Wojewody z takim samym wnioskiem, na który udzielono ponownej odpowiedzi w dniu 5 czerwca 2002r. informując, że sprawa przekazana została w 2001r.
Następnie strona skarżąca w dniu 26 marca 2003r. wystąpiła ze skargą na bezczynność Wojewody do Ministra Infrastruktury. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa po wnikliwym rozpatrzeniu sprawy w dniu 11 lipca 2003r. wydał postanowienie, w którym zażalenie uznał za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia Prezes Urzędu Mieszkalnictwa stwierdził, że Wojewoda uczynił w sprawie strony skarżącej wszystko co mógł zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, zatem nie można zarzucić mu bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej.
Bezsporne jest w sprawie, iż decyzją z dnia 16 marca 1992r. Nr [...] Kierownik Urzędu Rejonowego orzekł, iż z chwilą uprawomocnienia się niniejszej decyzji działka nr [...] stanowiąca drogę przechodzi na własność gminy S. oraz iż wartość odszkodowania zostanie ustalona odrębną decyzją.
W sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji, w których podnoszone jest niewydanie decyzji administracji w terminie określonym w kpa, lub niepodjęcie czynności z zakresu administracji publicznej - kontrola sądu administracyjnego sprowadza się więc przede wszystkim do sprawdzenia, czy istotnie sprawa, w której skarżąca zarzuca organowi administracji bezczynność podlega załatwieniu przez ten organ na drodze aktu administracyjnego.
Skarga jest nieuzasadniona, gdyż Wojewoda nie pozostawał w stanie bezczynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo, organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął czynności, do której był prawnie zobowiązany. Organem właściwym w sprawie, jak wynika to z art. 112 § 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami jest Starosta, do którego sprawa została przekazana przez Wojewodę zgodnie z właściwością.
Zgodnie z treścią art. 65 § 1 kpa, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2003r., jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać je do organu właściwego, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie.
Należy więc przyjąć, że prawidłową formą uznania się przez organ administracji państwowej za niewłaściwy do załatwienia sprawy przez wydanie decyzji jest przekazanie wniosku organowi właściwemu (art. 65 Kpa) lub zwrócenie podania wnoszącemu z odpowiednim pouczeniem (art. 66 § 3 Kpa). Prawidłowo więc Wojewoda w dniu 05 czerwca 2001r. przekazał wniosek skarżącej do organu właściwego, tj. do Starosty, informując o tym jednocześnie stronę skarżącą (dowód: potwierdzenie odbioru z dnia 07 czerwca 2001r. w aktach administracyjnych). Wskazać nadto należy, że na pismo skarżącej z dnia 16 kwietnia 2002r., w którym domagała się rozpoznania wniosku z 30 kwietnia 2001r., Wojewoda udzielił niezwłocznie odpowiedzi pismem z dnia 05 czerwca 2002r.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.