Uzasadnienie
W dniu 28 czerwca 2007 r. S. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Rady Gminy wskazując, iż bezczynność polegała na nie nadaniu biegu zażaleniu na niezałatwienie sprawy dotyczącej rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z wydania uchwały Rady Gminy z dnia 28 grudnia 2001 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obrębu R. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że w dniu 28 stycznia 2001 r. złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z podjęcia ww. uchwały. W odpowiedzi został poinformowany pismem z dnia 25 lutego 2002 r., iż jego wezwanie zostanie załatwione po opublikowaniu uchwały w dzienniku urzędowym. Wezwanie nie zostało do dnia wniesienia skargi w żaden sposób załatwione.
W związku z powyższym skarżący wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na niezałatwienie sprawy w terminie, które to zażalenie nie zostało przez Radę Gminy przekazane Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu.
Rada Gminy w odpowiedzi na skargę wniosła o odrzucenie skargi i umorzenie postępowania. Wskazała, że skarżący pismem z dnia 17 maja 2002 r. zwrócił się z prośbą o podjęcie uchwały w sprawie ujęcia w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części działki nr [...] pod budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego. W ocenie organu złożenie przez skarżącego ww. pisma po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z wydania uchwały nr [...] powoduje, iż postępowanie w przedmiocie skargi na bezczynność stało się bezprzedmiotowe i należy je umorzyć.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na wstępie należy wskazać, że tryb wnoszenia skargi na uchwały organów gminy został uregulowany w przepisach ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm. – dalej jako: ustawa o samorządzie gminnym). Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym).
Z powyższych przepisów wynika, że przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako k.p.a.) mają zastosowanie w toku postępowania dotyczącego zaskarżenia uchwały organu gminy jedynie w zakresie dotyczącym przepisów o terminach załatwiania spraw. Przepisami tymi są art. 35 i art. 36 k.p.a. Natomiast przepis art. 37 k.p.a. nie ma zastosowania do postępowania zmierzającego do zaskarżenia uchwały organu gminy. Reguluje on bowiem jedynie tryb wnoszenia szczególnego rodzaju zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a.
W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący wniósł skargę na bezczynność polegającą na nie nadaniu biegu zażaleniu na niezałatwienie w terminie sprawy dotyczącej rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z wydania uchwały Rady Gminy z dnia 28 grudnia 2001 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obrębu R. Składając wezwanie do usunięcia naruszenia skarżący S. M. zainicjował tryb zaskarżenia ww. uchwały uregulowany w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. W sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Wezwanie do usunięcia naruszenia nie stwarza po stronie organu gminy obowiązku podjęcia jakiejkolwiek czynności procesowej. Przepisy ustawy o samorządzie gminnym regulujące tryb zaskarżenia uchwał organu gminy do sądu administracyjnego nie przewiduje wnoszenia zażalenia na nierozpoznanie w terminie wezwania do usunięcia naruszenia, zaś tryb określony w art. 37 k.p.a., jak to już wyżej wskazano, nie ma zastosowania w procedurze zaskarżenia uchwał organu gminy. Organ gminy nie miał zatem prawnego obowiązku nadawania biegu zażaleniu wniesionemu przez skarżącego na nierozpoznanie w terminie wezwania do usunięcia naruszenia.
Należało zatem zbadać, czy istotnie sprawa, w której skarżący zarzuca bezczynność podlegała załatwieniu przez organ gminy w drodze aktu wymienionego w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako: p.p.s.a.). Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sądy administracyjne nie posiadają natomiast kompetencji do kontrolowania działalności organów administracji w innym zakresie.
Z bezczynnością organu administracji mamy zatem do czynienia wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo, organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub też nie podjął czynności, do której był prawnie zobowiązany.
Sprawa w rozpatrywanym stanie faktycznym nie podlegała załatwieniu przez Radę Gminy w drodze żadnego z aktów określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a.
Powyższe okoliczności uzasadniały odrzucenie wniesionej skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., albowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.