Uzasadnienie
Pismem z 7 stycznia 2015 r. B. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, domagając się uznania bezczynności zarówno merytorycznej jak i informacyjnej za rażące naruszenie prawa oraz nakazanie organowi wykonanie czynności kontrolnych w zakresie zgodności postepowania legalizacyjnego i budowlanego z prawem.
Skarga na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotycząca informacji publicznej została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Gd 28/15 i zakończona wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2015 r..
Przedmiotowe postępowanie dotyczy wyłącznie skargi na bezczynność merytoryczną organu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Zarządzeniem z dnia 19 maja 2015 r. Sąd wezwał skarżącą do złożenia oświadczenia, czy przed wniesieniem skargi zwracała się do organu wyższego stopnia –Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego– w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi skarżąca wskazała, że pozwolenie na budowę zaskarżyła do Wojewody, zawiadomiła także Prokuraturę o popełnieniu przestępstwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
W myśl art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziane w ustawie. Oznacza to, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego możliwe jest dopiero wówczas, gdy strona wyczerpie środki zaskarżenia służące jej na etapie postępowania administracyjnego.
Wskazany obowiązek wyczerpania trybu zaskarżenia na drodze administracyjnej wynika z zasady pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej.
W przypadku skargi na bezczynność dotyczącej niewydania decyzji przez organ I instancji, skarga powinna być poprzedzona środkiem zaskarżenia o którym mowa w art. 37 k.p.a., tj. zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie wystosowanym do organu wyższego stopnia, w tym konkretnym przypadku do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Strona wnosząca skargę do sądu administracyjnego musi zadbać o spełnienie formalnych wymogów skargi, a więc także wykazać fakty warunkujące możliwość jej wniesienia.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że warunek wyczerpania środków zaskarżenia nie został spełniony, skarżąca przed wniesieniem skargi nie wystąpiła bowiem do organu wojewódzkiego z zażaleniem na nierozpatrzenie jej wniosku w terminie przewidzianym w art. 35 k.p.a..
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 52 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną.
Stosownie do treści art. 232 § 1 P.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od: pisma odrzuconego lub cofniętego oraz zażalenia na postanowienie w przedmiocie ukarania grzywną, jeżeli zażalenie zostało uwzględnione.
W okolicznościach niniejszej sprawy wpis od skargi w kwocie 100 zł uiszczony został w sprawie, gdzie skarga została odrzucona i podlega zwrotowi.