Uzasadnienie
Decyzją z dnia 7 lutego 2000 r. Burmistrz Miasta W. po rozpatrzeniu wniosku I. K. na podstawie art. 93, 96 ust.
1. 98 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115. poz. 741 ze zm.) zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w obrębie T. gmina W., składającej się z działki nr [...] o powierzchni 1.0395 ha, stanowiącej własności I. K., oznaczonej w ewidencji gruntów k.m. 1 rejestr ewidencji gruntów [...], zapisanej w księdze wieczystej K.W. nr [...] prowadzonej prze Sąd Rejonowy w W. – Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w P. w sposób przedstawiony na projekcie stanowiącym integralną część decyzji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że projektowane działki o nr [...], [...], [...] i [...] przeznaczone są pod drogi i przejdą na własności Gminy W. z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnym postępowaniu. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 22 lutego 2000 r.
I. K. w dniu 5 lutego 2001 r. zwróciła się z wnioskiem do Zarządu Miasta W. o zapłacenie za przejęty grunt należności w kwocie 48 zł za m2 lub przyznanie w drodze zamiany działek o tej samej powierzchni, położonych na ekwiwalentnym terenie. W pismach z dnia 7 maja 2001 r. i 11 lipca 2001 r. skarżąca ponaglała o rozpoznanie jej żądania. Pismem z dnia l sierpnia 2001 r. wnioskodawczynię poinformowano, że Zarząd Miasta W. wyraził zgodę na zapłatę odszkodowania w wysokości 3 zł. za 1 m2.
W piśmie z dnia 28 marca 2002 r. I. K. złożyła wniosek do Starosty P. o przyznanie w zamian za wywłaszczone działki odpowiednich działek zamiennych z zasobów Gminy W. bądź też ustalenie odszkodowania od Gminy W. w wysokości 114.960 zł z ustawowymi odsetkami od 23 marca 2000 r. do dnia zapłaty. W dniu 3 lipca 2003 r. I. K. wniosła zażalenie do Wojewody na niezałatwienie sprawy w terminie przez Starostę P. Wojewoda w piśmie z dnia 11 sierpnia 2003r. stanął na stanowisku, że Starosta P. nie pozostaje w bezczynności, gdyż wszczęcie postępowania administracyjnego o ustalenie odszkodowania w drodze decyzji nie jest dopuszczalne bez przeprowadzenia przez strony rokowań. Przeprowadzenie rokowań jest obligatoryjne i musi być udokumentowane. W niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka dokonania "uzgodnień" pomiędzy byłą właścicielką a właściwym organem. Rokowania między stronami nie zostały zakończone, w związku z tym Starosta P. prawidłowo odmówił wydania decyzji ustalającej odszkodowanie i brak jest podstaw do wyznaczenia mu dodatkowego terminu załatwienia sprawy.
I. K. wniosła w dniu 21 października 2003 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na bezczynność Starosty P. Skarżąca wskazała, że z należących do niej nieruchomości o łącznej powierzchni 1,2790 ha położonych w T. została wyłączona droga o powierzchni 2395 m2 i przejęta na własność Gminy W. decyzją Nr [...] z dnia 7 lutego 2000r. Skarżąca wielokrotnie bezskutecznie zwracała się do Urzędu Miasta o przyznanie jej działek zamiennych we W. bądź też o zapłacenie jej odpowiedniego odszkodowania za przejęty grunt. Skarżąca wystąpiła na podstawie art. 129 ust. 2 w związku z art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami do Starosty P. o wydanie przewidzianej prawem decyzji. Starosta P. uzależnił wydanie decyzji od przeprowadzenia rokowań pomiędzy stronami pomimo, że takie rokowania były prowadzone, ale nie przyniosły rezultatu. Skarżąca zwróciła się z zażaleniem do Wojewody P., który pismem z dnia 11 sierpnia 2003r. stwierdził brak podstaw dla uznania, iż Starosta P. dopuścił się bezczynności.
W odpowiedzi na skargę Starosta P. wskazał, że na mocy decyzji Burmistrza Miasta W. z dnia 7 lutego 2000 r. dokonano podziału działki [...], położonej w obrębie T., gmina W., w wyniku którego powstały działki [...], [...], [...] i [...] stanowiące drogi, które przeszły na własność Gminy W., a w związku z tym właścicielce przejętych działek, I. K. przysługuje odszkodowanie. Natomiast, według oceny Starosty Powiatowego w P., w obecnym stanie rzeczy, nie ma podstaw do wszczęcia postępowania o ustalenie odszkodowania za powyższe działki na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez strony rokowań.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do 2
Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie me zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. l § l i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne,.zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej.
Zgodnie z naczelną zasadą postępowania administracyjnego wyrażoną wart. 12 k.p.a. organy administracji publicznej winny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługują się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Art. 35 § l i 3 k.p.a. stanowi, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególne skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Na niezałatwienie sprawy w terminie, zgodnie z art. 37 § l k.p.a. służy stronie zażalenie do organu wyższego stopnia. Skarżąca wystąpiła z zażaleniem do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 k.p.a., spełniając tym samym wymóg przewidziany wart. 52 § l prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W ocenie Sądu, stanowisko organu administracji, iż J niniejszej sprawie wydaniu decyzji stoi na przeszkodzie fakt, iż wnioskodawczyni oraz Gmina W. nie przeprowadziły rokowań zmierzających do ustalenia wysokości odszkodowania jest bezzasadne.
Art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741 ze zm.) stanowił. iż za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązującego przy wywłaszczaniu nieruchomości.
Przepis ten. w przeciwieństwie do art. 124 ust. 3 cyt. ustawy, nie posługuje się pojęciem "przeprowadzenia rokowań" nie formułuje obowiązku ich przeprowadzenia i nakazu utrwalenia ich przebiegu w formie dokumentu. Z treści art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wynika celowość i możliwość uzgodnienia przez strony wysokości odszkodowania. Przesłanką ustalenia i wypłacenia odszkodowania według zasad i trybu obowiązującego przy wywłaszczaniu nieruchomości, jest okoliczność, iż między stronami do uzgodnienia wysokości odszkodowania nie doszło. Przesłanka ta w niniejszej sprawie jest spełniona.
Wskazać nadto należy, że wbrew stanowisku organów administracji, strony podjęły próby uzgodnienia wysokości odszkodowania, które zakończyły się niepowodzeniem. Skarżąca złożyła pisemną propozycję wysokości odszkodowania w wysokości 48 zł za m2 a Gmina W. ustosunkowała się do niej, wyrażając zgodę na kwotę wysokości 3 zł. za l m2. Rozbieżność stanowisk stron świadczy o braku porozumienia w przedmiocie wysokości odszkodowania i uzasadnia jej ustalenie przez organ administracji i w trybie przewidzianym przy wywłaszczaniu nieruchomości. Bezczynność organu w tym przedmiocie nie znajduje. zatem uzasadnienia.
Niezależnie od powyższego, wskazać należy, że organ administracji i nie wskazał żadnych proceduralnych podstaw do powstrzymania się od załatwienia sprawy w związku z istniejącym jego zdaniem brakiem materialnej przesłanki rozstrzygnięcia.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznając skargę za zasadną, Sąd na podstawie art. 149 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązał Starostę Powiatu P. do wydania decyzji w niniejszej sprawie w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych.