Uzasadnienie
Burmistrz decyzją z dnia 7 marca 2014 r., nr [...], odmówił ustalenia, na wniosek S. H., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednej elektrowni wiatrowej małej mocy wraz z urządzeniami i instalacjami towarzyszącymi (infrastruktura), podziemną linią kablową średniego napięcia 15kV i stacją transformatorowo-pomiarową na działkach nr [...] i [...] w G., gmina K. Decyzję doręczono M. R. w dniu 11 marca 2014 r.
Pismem z dnia 14 maja 2014 r., skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, M. R. wskazał, że "unieważnia decyzję na budowę elektrowni wiatrowej na działce nr [...] w G.". Wezwany do sprecyzowania pisma wyjaśnił, że domaga się unieważnienia decyzji o warunkach zabudowy elektrowni wiatrowej na działce nr [...] w G. Wskazał jednocześnie numer [...].Powyższe pismo wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 5 czerwca 2014r.
Na wezwanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 czerwca 2014 r. Burmistrz - przy piśmie z dnia 18 czerwca 2014 r. przekazał akta sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Akta wpłynęły do Kolegium w dniu 24 czerwca 2014 r. Sprawa została zarejestrowana pod numerem [...].
Wobec nierozpoznania wniosku S. H. złożyła osobiście w dniu 14 kwietnia 2015 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W dniu 30 kwietnia 2015 r. S. H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie wydania decyzji w toczącym się postępowaniu o numerze [...].
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia.
Przedmiotowa skarga S. H. dotyczy bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w rozpoznaniu wniosku M. R. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z dnia 7 marca 2014 r. odmawiającej ustalenia na wniosek skarżącej warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej wraz z infrastrukturą na działce nr [...] i [...] w G. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę (w tym także skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a.. Stosownie do art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Skarga jest zatem dopuszczalna, ponieważ skarżąca, występując do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismem z 14 kwietnia 2015 r. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wyczerpała wymogi formalne do wniesienia skargi na bezczynność organu.
Przechodząc do merytorycznej oceny skargi należało uznać jej zasadność.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a., organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Burmistrza, gdyż na mocy art. 17 pkt 1 k.p.a. samorządowe kolegium odwoławcze jest organem wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego. Komplet akt w niniejszej sprawie, w związku z wnioskiem M. R. o stwierdzenie nieważności, wpłynął do Kolegium w dniu 24 czerwca 2014 r.
Zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej.
Zgodnie z art. 35 ust 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W myśl art. 104 § 1 k.p.a., przez załatwienie sprawy należy rozumieć wydanie przez organ decyzji, chyba że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stanowią inaczej. Przy czym załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.).
Termin załatwienia sprawy przez organ liczy się więc od dnia doręczenia mu żądania i jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wyda decyzji w prawem przewidzianym terminie, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z prawną bezczynnością tego organu.
W niniejszej sprawie dwumiesięczny termin załatwienia sprawy, przewidziany dla sprawy szczególnie skomplikowanej, liczony od daty wpływu kompletu akt do organu odwoławczego, upłynął w dniu 24 sierpnia 2014 r. Natomiast termin miesięczny wynikający z przepisu art. 35 § 3 kpa upłynął w dniu 24 lipca 2014r. Nierozpatrzenie wniosku w tym terminie, przewidzianym w art. 35 § 3 k.p.a., świadczy zatem o bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględnił skargę i w punkcie 1. sentencji wyroku zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku M. R. z dnia 5 czerwca 2014 r. (data wpływu sprecyzowanego wniosku do Kolegium). Wprawdzie Sąd nie zawarł w sentencji wyroku terminu na rozpoznanie sprawy, jednakże termin ten wynika z ustawy, tj. z wyżej przytoczonego przepisu art. 35 § 3 kpa i wynosi 1 miesiąc od daty zwrotu akt organowi wraz ze stwierdzeniem prawomocności wyroku.
Dodatkowo w punkcie 2. sentencji wyroku, stosownie do treści art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Za rażące naruszenie prawa, w rozumieniu przepisu art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, można uznać oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej. Jednakże w przekonaniu Sądu celem ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami sprawy czynności jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Przejawem rażącego naruszenia art. 35 § 3 k.p.a. w niniejszej sprawie jest przede wszystkim okoliczność, że wniosek o stwierdzenie nieważności zostało wniesiony wraz z aktami sprawy w dniu 24 czerwca 2014 r. i do dnia dzisiejszego Kolegium nie podjęło żadnych czynności w sprawie.
Zaniechanie rozpoznania wniosku doprowadziło do kilkukrotnego przekroczenia terminu miesięcznego rozpoznania sprawy wskazanego w art. 35 § 2 k.p.a. Stanowi to niewątpliwie rażące naruszenie jego unormowań i godzi w przewidzianą w art. 12 k.p.a. zasadę szybkości postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie Kolegium nie podjęło żadnych czynności w sprawie i nie wyjaśniło w toku postępowania sądowoadministracyjnego przyczyn przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Organ wobec treści wydanego przez Sąd wyroku powinien rozpatrzyć sprawę w terminie jednego miesiąca (art. 35 § 3 kpa.).
Wobec uwzględnienia skargi Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 100zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu sądowego.