Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 listopada 2010 r. B. i Z. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie.
Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia 4 stycznia 2011 r. wezwał skarżących do wykazania, że przed wniesieniem skargi złożyli w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego w K. do organu administracji publicznej wyższego stopnia tj. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. Skarżący nie udzielili odpowiedzi na powyższe wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jednakże w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w określonych przypadkach.
Skargę na bezczynność można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. było zatem, po wystąpieniu z żądaniem załatwienia sprawy, wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 § 1 kpa do organu wyższego stopnia, w tym przypadku do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. Dopiero bowiem wniesienie w tym trybie zażalenia można uznać za wyczerpanie środków zaskarżenia, o których stanowi art. 52 p.p.s.a.
W świetle wskazanych okoliczności skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.