Uzasadnienie
Pismem z dnia [...]r. H. i A. T. wnieśli skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. w związku z niewydaniem przez ten organ decyzji zezwalającej na wycięcie żywopłotu utrudniającego przejazd drogą konieczną. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w B. ustanowił na rzecz każdoczesnych właścicieli, użytkowników i posiadaczy parceli gruntowej [...] gm. kat. L. służebność drogi koniecznej biegnącej od ul. [...] działkami stanowiącymi własność Skarbu Państwa i Gminy B. oraz czterema działkami stanowiącym własność osób fizycznych. Jak wynika z uzasadnienia skargi przedmiotowy żywopłot został posadzony na działce gminnej i utrudnia przejazd drogą konieczną powodując jej zwężenie o ponad 1 metr, co w porze zimowej powoduje, że droga ta jest nieprzejezdna. uniemożliwia W odpowiedzi na skargę Zastępca Prezydenta Miasta B. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta uściślił, że przedmiotowy żywopłot został nasadzony przez małżonków P. w części na gruncie Skarbu Państwa (pgr [...]) oraz na gruncie stanowiącym własność O. F. (pgr [...]).
Dodatkowo Zastępca Prezydenta podał, że w trakcie wizji w terenie ustalono, że małżonkowie P. poddali żywopłot zabiegom pielęgnacyjnym polegającym na znacznym jego przycięciu. Z dalszych ustaleń organu wynika, że małżonkowie P., którzy posadzili przedmiotowy żywopłot nie złożyli wniosku o jego usunięcie. Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta B. kilkakrotnie udzielał informacji skarżącym o swoim stanowisku zajętym w sprawie, a w szczególności, że po zabiegach pielęgnacyjnych przedmiotowy żywopłot nie powoduje "utrudnień komunikacyjnych". Te ostatnie wyjaśnienia przekazano H. i A. T. w związku z ich pismem skierowanym do Wojewody [...], które zostało uznane za skargę na Wiceprezydenta Miasta i przekazane w trybie art. 231 k.p.a. Prezydentowi Miasta B. do załatwienia zgodnie z właściwością.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie mogła odnieść skutku. Zgodnie z art.3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 - 4 tej ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności, tymczasem postępowanie prowadzone w sprawie przez Prezydenta Miasta toczyło się w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego regulujących postępowanie w sprawach skarg i wniosków.
Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Jeżeli posiadacz nieruchomości nie jest właścicielem - do wniosku dołącza się zgodę jej właściciela. Zatem zasadnie wywiedzione zostało w odpowiedzi na skargę, że skarżący nie będący posiadaczami nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa nie mogli zainicjować skutecznie postępowania w przedmiocie zezwolenia na usunięcie krzewów. W judykaturze i doktrynie utrwalony jest pogląd, że rozpatrzenie skargi czy wniosku złożonego w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. jako nie mieszczących się zakresie przedmiotowym wyznaczonym postanowieniami art. 3 § 2 pkt 1- 4 P.p.s.a. nie podlega kontroli sądowej (por. E. Łój, Analiza sposobów załatwiania skarg na bezczynność organów administracji publicznej w świetle orzecznictwa wojewódzkich sądów administracyjnych w I półroczu 2004 r. w: Materiały na konferencję sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2004r. s. 82).
Skarżącym wyjaśnić wreszcie przyjdzie, że do ochrony ustanowionej wskazanym wyżej postanowieniem Sądu Rejonowego w B. służebności gruntowej przysługującej im z tytułu posiadanego prawa własności do nieruchomości władnącej stosuje się odpowiednio, podobnie jak w przypadku innych ograniczonych praw rzeczowych, przepisy o ochronie własności (art. 251 kc). Zatem dochodzić swoich praw mogą oni przed sądem powszechnym.
W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skargę odrzucił.