Uzasadnienie
H. Ś. w skardze z dnia [...] r. zaskarżył bezczynność Wojewody [...] i Starosty Powiatu B. polegającą na niewydaniu decyzji w następstwie jego wniosku z dnia [...] r. Z przedłożonych przez Wojewodę [...] akt administracyjnych wynika, że H. Ś. pismem z tego dnia wnioskował o wszczęcie postępowania i wstrzymanie robót budowlanych prowadzonych na działce nr [...] w G. przy ul. [...] na podstawie ostatecznej decyzji Starosty B. z dnia [...] r. nr [...]. Wobec niewszczęcia postępowania w tej sprawie przez Starostę skarżący złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy do Wojewody [...], który nie uznał tego zażalenia za uzasadnione.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 maja 2006 r. rozdzielono wniesione w jednym piśmie skargi na bezczynność wymienionych organów.
Rozpoznając skargę na bezczynność Wojewody [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483), sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej (pkt 1-4) oraz bezczynność organów w tych sprawach (pkt 8). Zakreślona przez skarżącego bezczynność Wojewody [...] nie mieści się w kategorii spraw rozstrzyganych przez podjęcie aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 powołanej wyżej ustawy. Wojewoda, wbrew sugestii skarżącego, nie jest organem właściwym miejscowo i rzeczowo do wstrzymania robót budowlanych prowadzonych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Sprawy te zastrzeżone są do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego (por. art. 50 ust. 1 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane – Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Gdyby przyjąć, że bezczynność Wojewody polega na niezałatwieniu jego zażalenia na niewszczęcie postępowania i w konsekwencji niewydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, skarga jest niedopuszczalna. Postanowienie wydane przez organ wyższego stopnia w trybie art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) nie jest postanowieniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stąd skarga na bezczynność tego organu przez niezałatwienie w tej formie zażalenia nie przysługuje. Gdyby natomiast uznać, iż intencją skarżącego było zaskarżenie bezczynności Wojewody [...] polegającej na niewydaniu decyzji w trybie nadzwyczajnym (nieważnościowym) w stosunku do decyzji Starosty B. o pozwoleniu na budowę (co jednak nie wynika ze skargi), taka skarga również byłaby niedopuszczalna wobec niewyczerpania, przed wniesieniem skargi, zażalenia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W..
Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na marginesie jedynie należy wskazać, że skarga na bezczynność Starosty Powiatu B. zostanie rozpoznana oddzielnie.