Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 4

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 10 lutego 2020 r., sygn. akt II SAB/Gl 133/19

Metryka

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Skład
Sędzia WSA Edyta Kędzierska przewodniczący
Rozpoznanie
w dniu 10 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym
Sprawa
sprawy ze skargi B.S. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie ustalenia świadczenia wychowawczego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Uzasadnienie

W piśmie z dnia 20 listopada 2019 r. B.S. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Wojewody Śląskiego (dalej: organ) w przedmiocie ustalenia świadczenia wychowawczego.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału skarżąca pismem z dnia 3 stycznia 2020 r. została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez wykazanie, że przed jej złożeniem wystąpiła z ponagleniem do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 k.p.a.- w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi skarżąca, pismem z dnia 15 stycznia 2020 r., poinformowała, że wielokrotnie podejmowała działania mające na celu przyspieszenie rozpoznania sprawy przez organ pozostający w zwłoce poprzez telefoniczne i osobiste interwencje w siedzibie organu.

Jednocześnie skarżąca oświadczyła, że w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego występowała w sprawie samodzielnie i na żadnym etapie nie została pouczona o konieczności złożenia ponaglenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2019r., poz. 2325 ze zm.- dalej - P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumieć należy sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

Takim środkiem zaskarżenia, stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. jest ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 oraz ponaglenie, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie to, strona składa do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu, do organu prowadzącego postępowanie.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca przed wniesieniem skargi nie wniosła ponaglenia do organu wyższego stopnia.

W konsekwencji stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpała środków zaskarżenia, tj. nie wniosła ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a.

Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Do przyczyn tych zalicza się m.in. sytuację, gdy skarga została wniesiona bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia.

Wobec powyższego, należało orzec jak w sentencji.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.