Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. E. i Z. B. wystąpili do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta C. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta C. z dnia [...] r. nr [...]. Wskazanej wyżej decyzji zarzucono brak rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, tj. niewydanie orzeczenia co do nasypu ziemnego wykonanego przez sąsiada wnioskodawców – J. D. na nieruchomości położonej przy ul. [...] w C. Zdaniem autorów pisma umorzenie postępowania administracyjnego w tej sprawie jest wynikiem szeregu nieprawidłowości jakich dopuścił się organ w jego trakcie i nie jest dla nich satysfakcjonujące.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta C. przekazał wniosek Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., pismem z dnia [...] r., znak [...] poinformował E. i Z. B. o braku podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego. Organ wyjaśnił, że wniosek o wznowienie postępowania w istocie dotyczył decyzji z dnia [...] r. nr [...], która została utrzymana w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] r. nr [...], a w wyniku skargi wniesionej na te decyzję sprawa zawisła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.
Składając, w trybie art. 37 § 1 Kpa, zażalenie na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. E. i Z. B. zażądali od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyznaczenia organowi terminu do załatwienia przedmiotowej sprawy.
Po rozpatrzeniu zażalenia, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 37 § 2 w zw. z art. 123 Kpa, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] odmówił wyznaczenia Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. terminu do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. W uzasadnieniu wskazano, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., w swoim piśmie z dnia [...] r. udzielił niezbędnych wyjaśnień co do wniosku stron, co uzasadnia odmowę wyznaczenia mu terminu do załatwienia sprawy.
W piśmie z [...] r., zatytułowanym "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" E. i Z. B., powołując się na przepis art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wezwali Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do usunięcia rażącej obrazy art. 149 Kpa i wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego.
Następnie, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach E. i Z. B. zażądali zobowiązania Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do załatwienia w ustawowym terminie złożonego przez nich wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w sposób przewidziany w art. 149 Kpa. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że przyczynę wznowienia postępowania stanowi brak orzeczenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta C. w przedmiocie wniosku Z. B. z dnia [...] r. Skarżący zwrócili uwagę, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania powoduje jego wszczęcie, które powinno zakończyć się załatwieniem sprawy w sposób opisany w art. 149 Kpa. Organ nie podjął żadnych działań zmierzających do ustalenia, czy złożony wniosek opiera się na ustawowych przesłankach wznowienia oraz czy wniósł go podmiot legitymowany do tego rodzaju czynności. Ponieważ Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nie załatwił złożonego wniosku w przewidziany przepisami sposób, tym samym niezbędne było wezwanie go do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wniesienie skargi na bezczynność.
Brak działań ze strony organu uniemożliwia bowiem skarżącym wykonanie elewacji cokołu fundamentowego oraz elewacji ściany parteru od strony zachodniej – przy granicy z nieruchomością położona przy ul. [...] w C. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko organ zaznaczył, że wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczył decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. [...] r. nr [...], która została utrzymana w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] r. nr [...]. Skarga na tę decyzję została następnie odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1498/07, które jest prawomocne. Wspomnianą wyżej decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. odmówił wznowienia postępowania w sprawie objętej decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta C. z dnia [...] r. nr [...].
Ze względu na fakt, iż podana we wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] r. podstawa prawna odpowiadała podstawie, w oparciu o którą zapadła decyzja z dnia [...] r. brak było tym samym podstaw do wznowienia postępowania w powyższej sprawie. Organ przedstawił również przebieg dotychczasowych starań skarżących o uchylenie decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wykonania nasypu ziemnego na ulicy [...] w C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.s.a., sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tj. w sprawach, w których sądy administracyjne właściwe są do rozpoznawania skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Z powyższej regulacji wynika, że skarga na bezczynność dotyczy niepodejmowania przez organy administracji publicznej aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, a więc takich, które odnoszą się do konkretnego podmiotu i regulujących jego sytuację prawną. Zatem z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności (zob.: T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1996, s. 62-63).
W pierwszej zatem kolejności należało rozstrzygnąć, czy w niniejszej sprawie wystąpiła zwłoka organu w załatwieniu wniosku skarżących o wznowienie postępowania należąca do przypadków, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.s.a. Na tak postawione pytanie należało udzielić negatywnej odpowiedzi.
Zwrócić przyjdzie uwagę, że wniosek skarżących z dnia [...] roku w istocie dotyczył żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta C. z dnia [...] roku, a nie jak wskazuje organ odwoławczy decyzji tego organu z dnia [...] roku. Tym niemniej tą ostatnio wskazaną decyzją organ odwoławczy ostatecznie odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie, w której skarżący ponownie domagali się wznowienia postępowania. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż zachodzi tożsamość spraw administracyjnych: sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] roku i sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżących z dnia [...] roku. Co prawda w ponownym wniosku skarżący wskazują na okoliczności, o których dowiedzieli się w Prokuraturze Rejonowej C. w dniu [...] roku, jednakże są to te same okoliczności, które stanowiły przesłankę wznowieniową w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] roku (art. 145 § 1 pkt 2 kpa).
W tej sytuacji nie mogło dojść do rozstrzygnięcia tej "nowej" sprawy w trybie przewidzianym w art. 149 kpa, albowiem doszłoby do naruszenia powagi rzeczy osądzonej w postępowaniu administracyjnym. Z naruszeniem powagi rzeczy osądzonej mamy do czynienia wtedy, gdy istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość sprawy natomiast, to sytuacja, gdy w obu przypadkach w sprawie występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego przy niezmienionym stanie faktycznym (B. Adamiak/J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, Warszawa 1996, s. 722, także NSA w wyrokach: z dnia 20.01.1999 r., sygn. akt III SA 6434/97 (LEX nr 37852) oraz z dnia 4.11.2003 r., sygn. akt I SA 341/02 (niepubl.).
Z kolei wydanie decyzji w sprawie, w której uprzednio została już wydana decyzja ostateczna, przy założeniu, że zachodzi tożsamość tych spraw w opisanym wyżej rozumieniu, spowodowałoby, że ta "nowa" decyzja dotknięta byłaby wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa.
W takiej sytuacji za prawidłowe należy uznać stanowisko organu, że nie mógł on orzekać ponownie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] roku tj. w sprawie "wznowieniowej".
Mając natomiast na uwadze fakt, iż na wniosek skarżących organ zareagował w ten sposób, że pismem z dnia [...] roku ustosunkował się do ich wniosku i wyjaśnił przyczyny niemożliwości podjęcia postępowania, stwierdzić należy, iż na dzień wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie pozostawał on w zwłoce uzasadniającej stwierdzenie, iż dopuścił się bezczynności.
Mając wszystko powyższe na uwadze, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, podlegała ona oddaleniu na zasadzie art. 151 p.s.a.