Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] r. skarżący zawarli skargę na bezczynność Wojewody Ś. w przedmiocie uregulowania kwestii związanych z zajęciem nieruchomości pod drogę publiczną.
Na mocy zarządzenia z dnia [...]r. skarżący wezwani zostali do wskazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wystąpili z zażaleniem na bezczynność Wojewody Ś. do organu administracji państwowej wyższego stopnia, w trybie art. 37 § 1 kpa. W wezwaniu tym zamieszczone zostało pouczenie o obowiązku wykonania wezwania w terminie siedmiodniowym, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania, pismo to doręczono skarżącemu J. N. w dniu [...]r., zaś skarżącemu G. N. w dniu [...]r., wobec czego siedmiodniowy termin do wykonania wezwania upływał odpowiednio w dniach [...] r. i [...]r. W wyznaczonym terminie skarżący nadesłali do Sądu pismo z dnia [...] r., potwierdzające wolę zaskarżenia m.in. bezczynności Wojewody Ś., nie udzielili w nim jednakże odpowiedzi na zawarte w wezwaniu Sądu pytanie.
Jak wynika tymczasem z treści art. 52 § 1 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, co dotyczy także bezczynności. W niniejszej sprawie skarżący nie wystąpili z uprzednim zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji państwowej wyższego stopnia nad Wojewodą Ś., w trybie powołanego wyżej art. 37 § 1 kpa, nie wyczerpali zatem przysługującego im w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia.
W oparciu o powyższe, skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.