Uzasadnienie
W myśl art. 37 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. zwanej dalej: k.p.a.) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Zgodnie natomiast z art. 52 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.), który to przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków odwoławczych.
Zasada ta ma zastosowanie również w sprawach, których przedmiotem są skargi na bezczynność organów - por. np. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2006 r., I OSK 480/06, LEX nr 188512. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku bezczynności organu administracji publicznej, Burmistrza Miasta L., środkiem takim jest wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 § 1 k.p.a.do organu wyższego stopnia Z oświadczenia złożonego przez skarżącego w piśmie z dnia [...] r. (w odpowiedzi na wezwanie tut. Sądu) wynika natomiast, że przed wniesieniem skargi do Sądu, M. F. nie złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. zażalenia na niezałatwienie sprawy (niewydanie decyzji) przez organ I instancji.
Z powyższych względów Sąd uznał, iż skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a.