Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik strony skarżącej [...] Sp. z o.o. w W. wniósł za pośrednictwem Prezydenta Miasta B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność tegoż organu administracji publicznej polegającą na nie wydaniu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla budowy zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z garażami na nieruchomości położonej w B. przy ul. [...]. Wraz ze skargą uiszczony został wpis sądowy w znakach opłaty sądowej w wysokości [...] zł.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] na skutek wniesionego przez stronę skarżącą zażalenia, uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...] zawieszające na okres [...] miesięcy od dnia złożenia wniosku postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy powołanej na wstępie inwestycji.
Prezydent Miasta B. w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego wskazując, iż sprawa której skarga dotyczy załatwiona została wydaniem decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r., nr [...]. Nadto organ z ostrożności alternatywnie wniósł o odrzucenie skargi, uzasadniając powyższe tym, iż w strona skarżąca nie wyczerpała przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej zwanej k.p.a., środka zaskarżenia, a mianowicie zażalenia. Dodatkowo wskazał również na cyt.: "nieprawidłowy (w znakach opłaty sądowej) sposób uiszczenia wpisu przez skarżącą".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, co dotyczy także bezczynności. Natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak na przykład zażalenie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Powołany przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego.
W przypadku skargi na bezczynność organu administracji polegającej na niewydaniu decyzji administracyjnej środkiem tego rodzaju jest zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., kierowane do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 § 1 k.p.a.).
W niniejszej sprawie skarżąca nie wystąpiła przed wniesieniem skargi w trybie art. 37 § 1 k.p.a. z zażaleniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., a zatem nie wyczerpała przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia. Należy nadmienić, iż z powyższego obowiązku nie mogła bowiem zwolnić Spółki okoliczność złożenia przez nią zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] r.
W tym stanie rzeczy uznać trzeba, że skarga została złożona bez zachowania wymaganego trybu, co oznacza, że jest niedopuszczalna, stąd należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 w zw. art. 52 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.
Jednocześnie wskazać należy, iż w rozpoznawanej sprawie zachodzi druga przesłanka odrzucenia skargi, a mianowicie na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 219 § 2 p.p.s.a.
Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis od skargi ma charakter stały i wynosi 100 zł. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, jako pismo wszczynające postępowanie przed sądem administracyjnym podlega wpisowi (art. 230 p.p.s.a.). Z kolei w świetle art. 219 § 2 p.p.s.a opłatę sądową w sądach administracyjnych uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu, zaokrąglając wzwyż do pełnych złotych końcówki opłat. Powyżej wskazany przepis określa jedyne dopuszczalne sposoby uiszczenia opłaty sądowej, nie przewidując możliwości jej uiszczenia znakami opłaty sądowej.
Art. 221 p.p.s.a. przewiduje, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania lub odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Należy przy tym zaznaczyć, że § 5 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia utracił moc obowiązującą z dniem 17 marca 2006 r. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05 (Dz. U. z 2006 nr 45, poz. 322), orzekającym jego niezgodność z art. 221 p.p.s.a. i art. 2 Konstytucji RP. Uchylenie powołanego przepisu oznacza, iż odpadła podstawa prawna uprzedniego wezwania adwokatów lub radców prawnych do uiszczenia opłat, przy pismach przez nich wnoszonych, podlegających stałym opłatom. W takiej sytuacji sądy administracyjne na mocy art. 221 p.p.s.a. bez wzywania, pozostawiają bez rozpoznania lub odrzucają nienależycie opłacone pisma.
Mając powyższe na względzie, skoro wpis stały od skargi wniesionej przez pełnomocnika strony skarżącej w osobie radcy prawnego uiszczony został w znakach opłaty sądowej, a zatem nieprawidłowo, to także i z tego względu należało orzec jak w sentencji postanowienia.