Uzasadnienie
Pismem z 19 października 2024 r., nadanym 24 października 2024 r. w placówce pocztowej, Stowarzyszenie [...] z siedzibą w M. (dalej "Stowarzyszenie") wniosło skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej "Kolegium") w zakresie rozpoznania odwołania od decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia.
Stowarzyszenie zarzuciło Kolegium brak podjęcia jakichkolwiek czynności w sprawie odwołania od decyzji Wójta Gminy B. z 2 maja 2023 r., znak [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn. "Posadowienie wytwórni masy bitumicznej o wydajności nominalnej do 320 Mg/h, na działkach [...], [...], obręb [...] M., gmina B., powiat [...], województwo [...]".
Skarga została poprzedzona wniesieniem 18 października 2024 r. ponaglenia, skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie w razie nieuzupełnienia jej braków formalnych, a na wypadek uzupełnienia braków formalnych – o jej oddalenie jako bezzasadnej. Kolegium wyjaśniło, że po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją z 21 października 2024 r., nr [...] orzekło uchylić zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zatem jeszcze przed wniesieniem skargi na bezczynność, sprawa, której skarga dotyczy, została zakończona ostateczną decyzją Kolegium z 21 października 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Stosownie do art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3).
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określone w pkt 1-5a tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.; dalej "k.p.a."). Bezczynność oznacza niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. Z kolei przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Organ zatem pozostaje w bezczynności, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód.
W rozpoznawanej sprawie Stowarzyszenie pismem z 19 października 2024 r. (nadanym 24 października 2024 r.) wywiodło skargę na bezczynność Kolegium w zakresie rozpoznania odwołania od decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Z akt administracyjnych sprawy oraz informacji zawartej w odpowiedzi na skargę wynika, że 21 października 2024 r. Kolegium wydało decyzję, w której orzekło uchylić w całości zaskarżoną decyzję Wójta Gminy B. nr [...]. Z zestawienia powyższych dat wynika, że skarga na bezczynność Kolegium została wniesiona po wydaniu decyzji ostatecznej, czyli po ustaniu stanu bezczynności organu.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.
Rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w przywołanej uchwale. Skoro Stowarzyszenie wniosło skargę na bezczynność po wydaniu decyzji przez organ (po załatwieniu sprawy), należało uznać, że stanowi to przeszkodę do stwierdzenia bezczynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.
Na podstawie art. 222 p.p.s.a., który stanowi, że nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu, Sąd odstąpił od wezwania Stowarzyszenia o wpis sądowy.
Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w postanowieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.