Uzasadnienie
E.P. i R.M. pismem z dnia [...] (data sporządzenia) złożyli skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Z. Jak wynika z uzasadnienia tej skargi oraz kolejnych pism skarżących, w szczególności pisma z dnia [...] (k. 55 akt sądowych) bezczynność Prezydenta polega na braku wskazania podstaw prawnych umieszczenia skarżących w budynku położonym w Z. przy ul. [...], którym – w ocenie skarżących – Gmina Z. nie miała prawa dysponować.
W uzasadnieniu skargi podano, iż skarżący po wywłaszczeniu z nieruchomości zostali przez Prezydenta Miasta w [...] roku umieszczeni w budynku, którym nie miał on prawa dysponować wobec trwającego postępowania o zwrot tego budynku poprzednim właścicielom.
W związku z tym od [...] domagają się wyjaśnienia podstaw umieszczenia ich w budynku przy ul. [...].
W tym celu wielokrotnie zwracali się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., w sprawie wypowiadała się Rada Miejska w C., Wojewoda [...] oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach i Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach, których sygnatury wskazano w piśmie z dnia [...] (k. 55 akt sądowych).
Skarga została poprzedzona zażaleniem na bezczynność Prezydenta Z. z dnia [...], skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. (dołączone akta [...]).
Prezydent Miasta Z. odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wyjaśnił, że skarga jest tożsama ze skargą z roku [...], która została przez SKO przekazana do rozpoznania Radzie Miasta Z. w związku z treścią art. 229 pkt 3 kpa. Rada Miasta Z. podjęła w przedmiocie tej skargi uchwałę nr [...] w dniu [...], która następnie była badana przez organ nadzoru, który nie znalazł podstaw do zastosowania w stosunku do niej przewidzianych w ustawie z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym środków nadzorczych (pismo Wojewody [...] z [...], k. 27 akt sądowych).
Prezydent wyjaśnił, że decyzje z dnia [...] dotyczące przydzielenia skarżącym lokali mieszkalnych przy dawnej ulicy [...] obecnie [...] ([...] i [...]) były przedmiotem kontroli administracyjnej i sądowej, a aktualnie nie toczy się żadne postępowanie związane z tymi decyzjami.
W związku z tym w odpowiedzi na pisma i żądania skarżących Prezydent, niezależnie od Wojewody [...] i Rady Miasta Z., pismem z dnia [...] udzielił skarżącym odpowiedzi wskazując na jej bezzasadność i ostateczne załatwienie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.), dalej powoływanej jako ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmują orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 tego artykułu. Na podstawie tego przepisu skarga na bezczynność przysługuje tylko w sprawach, w których wydawane są decyzje i postanowienia (pkt 1 – 3) oraz w sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4. Jest ona dopuszczalna w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności w zakresie administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa.
Oznacza to, że zaskarżeniu bezczynności organu administracji publicznej w przypadku gdy z przepisów prawa nie wynika dla tego organu obowiązek podjęcia decyzji, postanowienia, aktu lub innej czynności wymienionego w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 ppsa jest niedopuszczalne.
Z taką sytuacją w ocenie składu orzekającego mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Żądanie skarżących wskazania przez Prezydenta Miasta Z. podstaw prawnych umieszczenia skarżących w oparciu o decyzję z dnia [...] nr [...] i [...] w budynku przy ul. [...] nie obejmują ewentualnej bezczynności organu w sprawach objętych katalogiem z art. 3 § 2 pkt 1 – 4 ppsa, skarga na bezczynność organu musi być potraktowana jako niedopuszczalna i podlegająca odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa. Należy bowiem wyraźnie stwierdzić, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy istnieje podstawa prawna do określonego zachowania się organu wobec przedstawionego przez stronę żądania.
SJ/