Uzasadnienie
Wnioskiem z 11 grudnia 2017 r. S. K. wystąpił o uzupełnienie wyroku podjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w dniu 4 października 2017 r. sygn.. akt II SAB/Gl 28/17 w przedmiocie skargi na bezczynność Prezydenta Miasta D. w sprawie o wydanie oświadczenia o dostępie do drogi publicznej.
Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę S. K. na bezczynność Prezydenta Miasta D., do którego zwrócił się on o wydanie oświadczenia o dostępie należącej do niego działki nr 1 do drogi publicznej, przy czym żądał on załatwienia tej sprawy w formie decyzji administracyjnej (pismo z dnia 10 stycznia 2017 r. – "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa"). Organ odmówił mu wydania wnioskowanego aktu stwierdzając, że k.p.a. nie znajduje zastosowania w takim przypadku (pismo Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozpatrując zażalenie na bezczynność Prezydenta, uznało je za bezzasadne z tego samego względu.
W ww. wyroku WSA w Gliwicach podzielił stanowisko obu organów zajęte w tej sprawie, uznając iż nie zachodzi tutaj stan "niezałatwienia sprawy w terminie", rozumiany jako niewydanie decyzji w terminie ze względów przedmiotowych, bowiem sprawa wydania oświadczenia przez właściwego zarządcę drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną nie jest załatwiana w formie decyzji.
We wniosku o uzupełnienie skargi S. K. wywodzi, że Sąd nie orzekł w ogóle w przedmiocie skargi, którym było "niewykonanie czynności wydania oświadczenia, o dostępie działki do drogi publicznej, do czego organ zobligowany jest ustawą Prawo budowlane".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Skarżący ma o tyle rację, że istotnie Sąd nie orzekł w kwestii niewydania oświadczenia o dostępie do drogi publicznej w formie decyzji. Natomiast w sytuacji, w której przedmiotem rozpoznania Sądu była sprawa bezczynności organu polegająca, zdaniem skarżącego, na niewydaniu decyzji w sprawie, która jest załatwiana czynnością materialno-techniczną, Sąd pozostając związany granicami rozpatrywanej sprawy nie mógł stwierdzić bezczynności organu.
W ocenie Sądu, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt. 3 pr. bud., nie ma charakteru decyzji administracyjnej bądź postanowienia, natomiast jest aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podlegającym zaskarżeniu na podstawie art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.a.. Pogląd taki jest przyjmowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2012 r., VII SA/Wa 2351/11, CBOSA).
Jak wyjaśniono wcześniej, przedmiotem skargi była bezczynność Prezydenta Miasta D. na niewydanie decyzji w sprawie oświadczenia, a nie na niepodjęcie aktu, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a., stąd Sąd tylko w takim zakresie mógł się w sprawie wypowiedzieć. Skarżący nie kwestionował faktu niewydania aktu – oświadczenia, co jest oczywiście uzasadnione z tego względu, że w trakcie szeroko rozumianego postępowania zmierzającego do wyjaśnienia sprawy dostępu należącego do niego nieruchomości do drogi publicznej (prowadzonego od 2012 r.), był on wielokrotnie informowany o postanowieniach planu miejscowego, zgodnie z którymi jego działka (nr 1) posiada dostęp do drogi publicznej jedynie przez drogę wewnętrzną zlokalizowaną na działce nr 2. A to z kolei wiążę się z koniecznością ustanowieniem służebności drogowej bądź drogi koniecznej (por. pismo Prezydenta Miasta D. z [...] r. i wymienione w nim wcześniejsze pisma kierowane do skarżącego).
W tym stanie rzeczy wniosek o uzupełnienie wyroku nie znajduje uzasadnienia i jako taki podlega oddaleniu.