Uzasadnienie
W dniu [...]r. [...] Stowarzyszenie [...] w R. wystąpiło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargą na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego.
Na podstawie zarządzenia z dnia 17 lipca 2009 r. strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez osobę, która podpisała skargę – Prezes Zarządu Z. G. (np. odpis z Krajowego Rejestru Sądowego) oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Jednocześnie wezwano stronę skarżącą do wykazania, iż przed wniesieniem skargi wystąpiła w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, do organu administracji publicznej wyższego stopnia na Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w J., z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie.
Na dokonanie powyższych czynności wyznaczono Stowarzyszeniu termin 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Termin ten upłynął bezskutecznie. W dniu [...]r. strona skarżąca skierowała natomiast do Sądu pismo, w którym oświadczyła, że cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej ustawą, dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że [...] Stowarzyszenie [...] w R. nie wykazało, iż przed wniesieniem skargi wystąpiło z zażaleniem na niezałatwienie w terminie sprawy do organu wyższego stopnia nad Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w J. Okoliczność ta stanowi podstawę do odrzucenia skargi, w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 6 ustawy.
Nadto, zgodnie z art. 28 § 1 ustawy, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Jednocześnie stosownie do art. 29 ustawy, przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 ustawy, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy).
Kolejną podstawę do odrzucenia przedmiotowej skargi stanowi art. 220 § 2 ustawy, który wskazuje, iż skarga, od której mimo wezwania nie został w terminie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Jak wynika bowiem z art. 220 § 1 ustawy, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, jako pismo wszczynające postępowanie przed sądem administracyjnym, podlega wpisowi, którego wysokość w niniejszej sprawie została określona zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Mając zatem na uwadze, iż strona skarżąca mimo prawidłowego wezwania nie wykazała, iż przed wniesieniem skargi wyczerpała przysługujący jej środek zaskarżenia, nie uiściła wymaganego wpisu sądowego oraz nie uzupełniła braku formalnego skargi, należało jej skargę odrzucić.
Jednocześnie podkreślić należy, iż oświadczenie strony skarżącej o cofnięciu skargi nie mogło rodzić żadnych skutków prawnych, gdyż dopiero dopuszczalność skargi, a następnie uiszczenie wpisu i uzupełnienie jej braków formalnych obliguje sąd do podjęcia dalszych czynności, w tym badania dopuszczalności tegoż cofnięcia.