Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 marca 2014 r. L. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie nie przekazania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K. jego "skargi" dotyczącej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 tego przepisu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Powyższe wyliczenie w sposób zamknięty wskazuje przedmiot kontroli administracji przez sądy administracyjne. Przedmiotem skargi L. B. jest bezczynność polegająca na nie przekazaniu organowi wyższego stopnia wniosku w sprawie opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste. Nie ulega wątpliwości, że nie jest to bezczynność polegająca na nie wydaniu decyzji, postanowienia lub interpretacji. Kwestia dopuszczalności skargi sprowadza się do rozstrzygnięcia czy to nieprzekazanie jest określoną w art. 3 §2 pkt 4 p.p.s.a. czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że przekazanie odwołania jest czynnością materialno - techniczną, na którą nie przysługuje zażalenie w trybie art. 37 k.p.a., który co do zasady dotyczy załatwienia sprawy, a więc wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w formie postanowienia lub decyzji (por. wyrok WSA w Poznaniu z 27.10.2012 r. sygn. akt IV SAB/Po 22/11). Podobne stanowiska zajął NSA w wyroku z 10.01.2012 r. sygn. akt II OSK 1999/10 stwierdzając, że termin określony w art. 133 k.p.a. jest terminem zawitym. Jedyną czynnością, jaką organ I instancji może podjąć po upływie tego terminu, jest czynność materialno - techniczna przekazania odwołania wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu.
Przedmiotowa sprawa nie dotyczy wprawdzie przekazania odwołania lecz przekazania wniosku do organu wyższego stopnia, jednak jest to sytuacja niemal identyczna. Różnica polega jedynie na innej konstrukcji trybu odwoławczego przewidzianego w postępowaniach ustalających wysokość kwoty za użytkowanie wieczyste. Zdaniem Sądu przekazanie takiego wniosku jest, podobnie jak przekazanie odwołania, tylko czynnością materialno techniczną, a nie czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków. Zatem skarga na bezczynność polegająca na nie wykonywaniu czynności materialno technicznej jest nie dopuszczalna jako nie przewidziana w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
W oparciu o powyższe, złożona skarga jako niedopuszczalna świetle art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. związku z art. 58 § 3 p.p.s.a.