Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy S.C. wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych, swój wniosek motywując niskim dochodem oraz wydatkami, które pochłaniają jego znaczącą część. Wnioskodawczyni zadeklarowała, że mieszka wraz ze swoim małżonkiem – B. C., jednakże od wielu lat nie prowadzi z nim wspólnego gospodarstwa domowego. Skarżąca poza budynkiem mieszkalnym o pow. 120 m2 nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Źródłem jej utrzymania się jest świadczenie emerytalne otrzymywane w kwocie 1205 zł netto miesięcznie, z czego skarżąca otrzymuje kwotę 846 zł. Z tej kwoty strona ponosi wydatki na utrzymanie siebie, psa, opłacenie mediów, wyżywienie itp. W piśmie procesowym z dnia 21 czerwca 2012 r. S.C. wyjaśniła, że pomimo, że nadal zamieszkuje w jednym miejscu ze swoim małżonkiem, nie prowadzi on z nią wspólnego gospodarstwa domowego. Skarżąca podała również, że cierpi na liczne schorzenia o przewlekłym charakterze, w tym na [...],[...],[...],[...], za [...] oraz schorzenia o podłożu [...].
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 P.p.s.a. konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Oceniając sytuację materialną S.C. ustalono, że strona będzie w stanie ponieść ewentualne wydatki związane z kosztami sądowymi bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny.
Analizując sytuację materialną S. C. pod uwagę wzięto wszelkie okoliczności, które strona podała zarówno we wniosku o przyznanie prawa jak i w pismach kierowanych do Sądu. Ustalenia poczynione w oparciu o wskazany wyżej materiał dowodowy nie pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że skarżąca nie jest w stanie ponieść wydatków związanych z kosztami sądowymi.
Bezspornym jest, że S. C. otrzymuje świadczenie emerytalne we wskazanej we wniosku wysokości, tj. w kwocie 846 zł netto miesięcznie. Co do zasady brak jest również podstaw do zakwestionowania twierdzeń strony o schorzeniach na które cierpi. Wątpliwości przy ocenie sytuacji materialnej wnioskodawczyni budzi natomiast podnoszony przez nią argument o istnieniu rozdzielności pomiędzy gospodarstwem domowym jej oraz B. C. Powołane przez skarżącą okoliczności dotyczące takiego stanu rzeczy są nieprzekonujące, a bez konkretnych argumentów w tym zakresie nie sposób przyjąć, że strona wykazała, iż zasługuje na zwolnienie od kosztów sądowych. Strona zaakcentowała, że ponosi wydatki związane z utrzymaniem się (woda, opłaty za gaz, energię elektryczną itp.), natomiast nie podała żadnego powodu dla którego jej małżonek nie partycypuje w kosztach jej utrzymania. Abstrahując od tej okoliczności wskazać trzeba, że przepisy ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm. – por. art. 23, art. 25 i art. 27 cyt. ustawy) nakładają na małżonków obowiązek wzajemnej pomocy finansowej, co oznacza, że obejmuje on również wsparcie w razie konieczności poniesienia daniny o charakterze publicznoprawnym.
Skarżąca sama zresztą podkreśliła poprawne stosunki panujące pomiędzy nią a B. C., co oznacza, że może oczekiwać wsparcia z jego strony. Argumentem przemawiającym za ewentualnym przyznaniem jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie mógłby być bardzo niski dochód małżonka skarżące, czego wszakże nie wykazano. Odmawiając przyznania prawa pomocy pod uwagę wzięto również skalę wydatków, które strona potencjalnie może ponieść w postępowaniu sądowym. Zalicza się do nich wpis od skargi, który ze względu na przedmiot skargi wynosi 100 zł. Jest to zasadniczy wydatek na obecnym etapie postępowania, a jego wysokość jest na tyle niewielka, że strona powinna uiścić go bez znaczącego pogorszenia swojej sytuacji materialnej.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.