Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] roku nr [...], Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w K. orzekł, na podstawie art. 14, 20 i 21 ustawy z dnia 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (w brzmieniu obwieszczenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 marca 1961 roku – Dz. U. nr 18, poz.
94) o wywłaszczeniu na rzecz Państwa nieruchomości o powierzchni [...] m2, pgr[...], położonej w P. pow. C., zapisanej w KW PBN w C. Nr [...] jako własność T. K. W punkcie II decyzji ustalono za wywłaszczoną nieruchomość odszkodowanie w kwocie [...]zł.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]roku utrzymał w mocy decyzję Starosty C. z dnia [...] roku – [...], o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako pgr [...], na rzecz T. K. Na decyzję Wojewody [...] nie została złożona skarga do sądu administracyjnego. Decyzja ta jest więc ostateczna i prawomocna.
Pismem z dnia [...] roku (wpływ do organu [...] roku) T. K. zwrócił się do Starosty Powiatowego w C. o zapłatę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość – pgr [...]. Żądał wypłaty odszkodowania w kwocie [...]zł.
W tym miejscu należy wskazać na pismo strony z [...] roku (k. 7 akt administracyjnych), którym skarżący domagał się zwrotu przedmiotowej nieruchomości, a w którym twierdził, że za wywłaszczoną nieruchomość "nie otrzymał... pieniędzy"
Starosta [...] pismami skierowanymi do skarżącego z [...] roku, [...],[...]roku i [...] roku informował, że jego wniosek o wypłatę odszkodowania za wywłaszczoną działkę pgr [...] nie może zostać rozpatrzony pozytywnie. W decyzji o wywłaszczeniu przedmiotowej działki z dnia [...] roku ustalone zostało odszkodowanie w wysokości [...] zł. Decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym i wiąże organ orzekający.
T. K. pismem z dnia [...] roku zwrócił się do Wojewody [...] "o spowodowanie wyeliminowania bezczynności" Starosty C. w sprawie o wypłatę odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną decyzją z dnia [...]roku.
Wojewoda [...] pismem z [...] roku przyznał, że w aktach sprawy brak jest dowodów na wypłacenie skarżącemu odszkodowania ustalonego w decyzji wywłaszczeniowej.
Następnie podał, że w jego ocenie żądanie wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość stanowi roszczenie cywilnoprawne, a więc sprawa nie może być załatwiona w postępowaniu administracyjnym, a jedynie przez właściwy miejscowo i rzeczowo sąd powszechny.
T. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Starosty C. (organ ten został oznaczony na rozprawie w dniu [...]roku) domagając się zobowiązania tego organu do wydania decyzji w sprawie jego wniosku dotyczącego wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość.
W odpowiedzi na skargę (z dnia [...] roku, k. 37 akt sądowych) Starosta C. przyznał, że skarżący wystąpił z żądaniem wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną pgr [...] w dniu [...] roku.
Jednakże w decyzji o wywłaszczeniu z dnia [...] roku zostało ustalone odszkodowanie. Decyzja ta pozostaje w obiegu prawnym. a art. 110 kpa wiąże organ administracji, który ją wydał. W związku z tym brak jest podstaw prawnych do wydania nowej decyzji w już rozstrzygniętej inną ostateczną decyzją. Oznacza to, że skarga jest nieuzasadniona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Do kompetencji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm. – dalej powoływana jako ppsa) należy rozstrzyganie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach przewidzianych w pkt 1 – 4. Na podstawie tego przepisu skarga przysługuje w sprawach, w których wydawane są decyzje i postanowienia (pkt 1 – 3) oraz w tych sprawach, o których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Warunkiem formalnym skargi na bezczynność organu jest wyczerpanie trybu określonego w art. 37 § 1 kpa.
W ocenie Sądu ten warunek formalny został spełniony przez złożenie przez skarżącego pisma do Wojewody [...] z dnia [...] roku, które posiada cechy zażalenia na bezczynność Starosty C. W literaturze i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie (art. 35 kpa) wymieniony organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności.
Dla stwierdzenia bezczynności organu administracji obojętne jest, czy organ ten nie wydał decyzji z powodu opieszałości w załatwieniu sprawy, czy wobec uznania, że występują przesłanki negatywne dla załatwienia sprawy.
Z akt administracyjnych wynika, że skarżący pismem z dnia [...] roku zwrócił się o wypłatę odszkodowania ustalonego w decyzji o wywłaszczeniu z dnia [...]roku, przy czym domagał się wypłaty zwaloryzowanej o czym świadczy podanie kwoty [...] zł (w decyzji ustalono [...] zł) twierdząc, że odszkodowanie nie zostało mu wypłacone.
Wniosek ten zobowiązywał organ administracji do przeprowadzenia postępowania w tym ustalenia czy odszkodowanie w kwocie [...] zł zostało skarżącemu wypłacone.
W zależności od wyników tego postępowania organ orzekający w terminach wynikających z art. 35 kpa powinien wydać decyzję merytoryczną załatwiającą wniosek. W sytuacji, w której organ twierdzi, że sprawa została załatwiona ostatecznie decyzją z dnia [...]roku powinna to być decyzja o umorzeniu postępowania.
Każda z tych decyzji umożliwiała skarżącemu złożenie odwołania, a następnie skargi do sądu administracyjnego.
Należy podkreślić, że nawet w sytuacji przyjęcia przez organ I instancji poglądu Wojewody [...], iż żądanie wypłaty odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną decyzją, która ustalała odszkodowanie należy do drogi przed sądem powszechnym, organ jest zobowiązany postąpić zgodnie z art. 66 § 3 kpa, to znaczy zwrócić podanie wnoszącemu w drodze postanowienia. Na postanowienie to przysługuje zażalenie, a następnie skarga do sądu.
Skoro zatem Starosta C. od dnia [...] roku, kiedy to wpłynął wniosek skarżącego, nie załatwi go wydaniem stosownego aktu to pozostaje on bezczynny.
Dlatego też na podstawie art. 149 ppsa orzeczono jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach oparto na art. 200 ppsa.