Uzasadnienie
Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że skargę można wnieść do Sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu, tego rodzaju środkiem, zgodnie z treścią art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) jest zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, składane do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
W rozpoznawanej sprawie Sąd wezwał pełnomocnika skarżących do wykazania, że przed wniesieniem skargi złożyli oni wspomniane zażalenie. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi.
Z uwagi na powyższe skargę należało uznać za niedopuszczalną, w konsekwencji czego podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.