Uzasadnienie
W dniu 24 stycznia 2013 r. A. H.-K., wskazując na regulację art. 37 § 1 oraz 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej Kpa, zwróciła się do Rady Miasta i Gminy S. z pismem zatytułowanym "zażalenie/skarga na działanie oraz bezczynność organu, administracji państwowej, na podstawie art. 37 § 1 Kpa". W uzasadnieniu tego pisma zgłosiła pretensje co do nieudzielenia przez Burmistrza Miasta S. rzetelnej i wyczerpującej odpowiedzi na jej pisma związane z zainicjowanym przez nią (wnioskiem z dnia [...]r.) postępowaniem dotyczącym wydania zaświadczenia potwierdzającego brak konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, a także brak podania podstaw prawnych działań podejmowanych po zakończeniu tego postępowania.
Uchwałą z dnia [...] r. Nr [...] Rady Miasta i Gminy S., działając na podstawie art. 229 pkt 3 Kpa, uznała powyższą skargę za nieuzasadnioną, o czym poinformowała A. H.-K. zawiadomieniem z dnia [...] r.
Pismem z dnia 15 kwietnia 2013 r. A. H.-K. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Rady Miasta i Gminy S., ze skargą na bezczynność tego organu. Jak wynika z uzasadnienia skargi oraz akt sprawy, skarżąca zarzuca, że rozpoznając jej "zażalenie/skargę" na Burmistrza Miasta S., Rada nie podjęła w ustawowym terminie uchwały, zaś zawiadamiając o załatwieniu tej skargi (pismem z dnia [...] r.) nie załączyła uzasadnienia uchwały. Zdaniem skarżącej, Rada naruszyła również inne przepisy Kpa, odnoszące się do postępowania uregulowanego przepisami zawartymi w dziale VIII Kpa, zatytułowanym "Skargi i wnioski" (art. 221- 240 Kpa), co potwierdził Wojewoda [...], w piśmie z dnia [...]r.
W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie podał, że skarżąca otrzymała uzasadnienie uchwały wraz z doręczonym jej w dniu 7 marca 2013 r. zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie Ppsa.
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 a tego przepisu. Oznacza to, że bezczynność ta może dotyczyć jedynie sytuacji, w których organ nie wydaje decyzji administracyjnych, niektórych postanowień (w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających co do istoty, ponadto wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie), innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanych w indywidualnych sprawach.
Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, zatem skarga wniesiona na bezczynność organu administracji publicznej wykraczającą poza ten zakres przedmiotowy jest niedopuszczalna i polegać musi odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa.
Oceniając charakter rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że stosownie do treści art. 227 Kpa, przedmiotem tzw. skargi powszechnej może być, w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga tego rodzaju jest zatem szczególnym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, zawierającym zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika. Uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończące się czynnością faktyczną w postaci zawiadomienia o załatwieniu sprawy, które może być kwestionowane nową skargą wniesioną w tym trybie.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych stronie niezadowolonej z załatwienia skargi opartej na podstawie art. 227 Kpa nie przysługuje natomiast skarga do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania takich skarg, nawet jeżeli zawiadomienie o załatwieniu skargi ma formę uchwały rady gminy (miasta), albowiem sprawy te nie zostały poddane jego kontroli (por. postanowienia: NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Go 398/08; WSA w Poznaniu z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Po 30/10 -opublikowane na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd administracyjny nie posiada zatem uprawnienia do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII Kpa. Nie nadzoruje on bowiem działalności organów administracyjnych, lecz jak wskazano na wstępie, dokonuje kontroli administracji publicznej, orzekając w sprawach skarg określonych regulacją art. 3 Ppsa.
Zainicjowana skargą powszechną ocena sposobu działania organu, jak i jego pracowników, sprowadzająca się do ustalenia prawidłowości i terminowości ich działania oraz zbadania potrzeby podjęcia określonych czynności, stanowi wobec tego wewnętrzną sprawę organów. Tym samym kontroli sądu administracyjnego nie podlega również bezczynność organu w tym przedmiocie.
Przywołane okoliczności stanowią podstawę do uznania, że skarga A. H.-K., dotycząca bezczynności Rady Miasta i Gminy S., związanej z prowadzonym przez ten organ postępowaniem uregulowanym przepisami zawartymi w dziale VIII Kpa, jest niedopuszczalna. Obliguje to Sąd do jej odrzucenia, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa.
Tytułem wyjaśnienia wskazać należy, że powołane na wstępie pismo A. H.-K., wniesione zostało do Rady Miasta i Gminy S. również w oparciu o regulację art. 37 § 1 Kpa. Uznać je zatem należy także za zażalenie na bezczynność Burmistrza Miasta S. w sprawie dotyczącej wydania zaświadczenia potwierdzającego brak konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Zauważyć jednakże wymaga, że postępowanie w tym przedmiocie, zainicjowane skargą A. H.-K., zostało zakończone prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Gl 26/13, o odrzuceniu skargi.