Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. J. G. i J. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Starosty B. w zakresie wniesionego przez nich wniosku z dnia [...] r. (uzupełnionego pismem z dnia [...] r.) w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia udzielonego J. M. i Z. W. na rozbudowę budynku gastronomiczno – hotelowego położonego w S. przy ul. [...], na działce nr [...].
Na podstawie zarządzenia z dnia 14 stycznia 2008 r. skarżący zostali wezwani do wykazania w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, iż przed jej wniesieniem złożyli w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Starostę B. do organu administracji publicznej wyższego stopnia, tj. do Wojewody, a w przypadku złożenia takiego zażalenia nadesłanie jego odpisu. Jednocześnie zwrócono się do skarżących, aby oświadczyli w powyższym terminie, czy w związku decyzją Starosty B. z dnia [...] r., nr [...], którą odmówiono skarżącym wznowienia postępowania we wskazanej na wstępie sprawie, podtrzymują przedmiotową skargę.
W wyznaczonym terminie wpłynęło do Sądu pismo skarżących, w którym wskazano, iż nie wnosili oni wymaganego zażalenia do Wojewody. Dodatkowo skarżący podkreśli, że podtrzymują wniesioną w sprawie skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył:
Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że J. G. i J. G. przed wniesieniem skargi nie wystąpili z zażaleniem na niezałatwienie w terminie sprawy do organu wyższego stopnia nad Starostą B., tj. do Wojewody. Wobec tego nie wyczerpali przysługującego im w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia.
W oparciu o powyższe, skarga J. G. i J. G. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy. O zwrocie uiszczonego wpisu w całości rozstrzygnięto po myśli art. 232 § 1 pkt 1 lit. a ustawy.
Jednocześnie ubocznie przyjdzie zauważyć, iż na skutek wydania przez Starostę B. decyzji z dnia [...]r., nr [...], do rozważenia pozostaje kwestia bezprzedmiotowości niniejszego postępowania, jednakże na skutek nie dochowania przez skarżących wymogu z art. 52 § 1 ustawy, warunkującego dopuszczalność wniesionej przez nich skargi, Sąd nie badał powyższej okoliczności.