Uzasadnienie
Z treści złożonej przez W. K. skargi wynika, że jej przedmiotem jest bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., polegająca na niepodejmowaniu działań zmierzających do wyegzekwowania obowiązków nałożonych na G. M. decyzją z dnia [...] r. nr [...]. Skarżący powołał szereg argumentów, świadczących jego zdaniem o tendencyjnym i celowym braku działań ze strony organów nadzoru budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§2) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy p.p.s.a. Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 tej ustawy. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 tego przepisu. Oznacza to, iż bezczynność ta może dotyczyć jedynie sytuacji, w których organ nie wydaje decyzji administracyjnych, niektórych postanowień (w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających co do istoty, ponadto wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie) oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Przepis ten wymienia akty w sposób wyczerpujący, tym samym skarga wniesiona na bezczynność organu administracji publicznej wykraczającą poza ten zakres przedmiotowy określony w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. jest niedopuszczalna i podlegać musi odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie skarżący bezczynności organu upatruje w niepodejmowaniu przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. czynności zmierzających do wykonania obowiązków nałożonych na G. M. decyzją z dnia [...] r. [...]. W istocie rzeczy domaga się zatem, podjęcia przez organ czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, co należy do właściwości Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Tak sformułowany zarzut bezczynności organu nie mieści się w zakresie spraw podlegających kontroli sądu administracyjnego, określonych w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s..a. W tym zakresie bowiem, przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), wprowadzają szczególny tryb kwestionowania bezczynności w postępowaniu egzekucyjnym.
Zgodnie z art. 6 wyżej cytowanej ustawy w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Stosownie do § 1a tego artykułu na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony, w wyniku niewykonania obowiązku, oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie.
Wskazać należy, iż regulacja przewidziana w art. 3 § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a. stwarza podmiotom wymienionym w art. 6 § 1a ustawy egzekucyjnej możliwość wnoszenia skarg do sądu administracyjnego na bezczynność organu wyższego stopnia w sprawach zmierzających do wydania postanowienia o jakim mowa w tym przepisie bądź nierozpoznania zażalenia na postanowienie odmawiające uwzględnienia skargi. Natomiast z regulacji tej nie wypływa dla tych podmiotów uprawnienie do wniesienia skargi na bezczynność organów nadzoru budowlanego w przypadku niepodejmowania przez nich czynności egzekucyjnych.
Zatem skarżący, chcąc skutecznie wnieść skargę na bezczynność, określoną w skardze, powinien uczynić to na drodze postępowania egzekucyjnego, kierując skargę do właściwego organu wyższego stopnia, czyli do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i dopiero na jego postanowienie oddalające skargę na bezczynność i wyczerpaniu trybu zażaleniowego, przewidziano skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, czego skarżący nie dopełnił.
Mając powyższe na uwadze Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.