Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy I. K. wystąpiła do Sądu z wnioskiem o całkowite zwolnienie od kosztów sądowych, powołując się na trudną sytuację materialną i zdrowotną. Z treści formularza wynika, że skarżąca samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymując się z renty inwalidzkiej w wysokości 1800 zł. Wnioskodawczyni nie dysponuje żadnymi oszczędnościami, papierami wartościowymi ani też przedmiotami, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Do druku formularza dołączono kopię orzeczenia o niepełnosprawności, kopię zaświadczenia o wysokości dochodów skarżącej, umowę użyczenia mieszkania zawartą pomiędzy skarżącą a jej synem, fakturę za wózek inwalidzki opiewającą na kwotę 21.389 zł, kopię faktury VAT z dnia [...] r. za zakup lekarstw na kwotę 333,94 zł oraz kopię umowy darowizny zawartej pomiędzy skarżącą a jej synem, na mocy której stała się ona współwłaścicielem lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w Z. w [...] udziału w prawie własności.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wówczas, gdy osoba ubiegająca się o nie wykaże, że nie jest w stanie ponieść tego rodzaju wydatków bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu swoim lub rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
W realiach rozpoznawanej sprawy nie można uznać, że konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego w znaczący sposób pogorszyłaby sytuację materialną skarżącej.
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że wysokość wpisu od skargi, który jest zasadniczym wydatkiem na obecnym etapie postępowania wynosi 100 zł. W zestawieniu z dochodem skarżącej nie jest to kwota, której uiszczenie w znaczący sposób pogorszyłoby jej sytuację materialną, zwłaszcza, że jej dochód wynosi 1800 zł. Bez wątpienia stan zdrowia strony (niepełnosprawność) uzasadnia twierdzenie o wyższych aniżeli przeciętne kosztach utrzymania, jednakże poza fakturą za lekarstwa oraz za zakup wózka inwalidzkiego, I. K. nie podała jakichkolwiek konkretnych informacji dotyczących kosztów utrzymania.
Zauważyć przyjdzie, że strona nie udzieliła również wyjaśnień, czy wspomniany wózek inwalidzki zakupiła ze środków własnych czy też był on finansowany przez PFRON. Z kolei twierdzenia skarżącej o pokrywaniu z własnych środków wydatków na mieszkanie (czynsz, media) brzmią mało prawdopodobnie jeśli pod uwagę weźmie się fakt, że strona tylko w [...] jest właścicielem mieszkania. Oznacza to, że tego rodzaju wydatki w większości winien czynić drugi współwłaściciel – M. K. Nawet jeśli tego nie robi (a przyczyn takiego stanu rzeczy w żaden sposób nie uprawdopodobniono) nie uzasadnia uwzględnienia wniosku skarżącej.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.