Uzasadnienie
W związku z wnioskiem "A" z siedzibą w R. z dnia 7 maja 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta R. postanowieniem z [...] r., nr [...], na podstawie art. 31 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a. wszczął z urzędu postepowanie w sprawie legalności stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na budynku [...] w R. przy ul. [...]. Wydanie postanowienia stanowiło wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 4 kwietnia 2008 r., sygn. II SAB/Gl 1/08, którym zobowiązano organ do rozpoznania wniosku "A" poprzez wydanie postanowienia opartego na treści art. 31 § 2 k.p.a.
Prowadząc postępowanie PINB dla miasta R. uzyskał dokumentację dotyczącą zgłoszenia budowy przedmiotowej stacji oraz w dniu 10 września 2008 r. przeprowadził kontrolę inwestycji, z czego sporządzono protokół. Pismem z 6 października 2008 r. wezwano inwestora do przedłożenia wskazanych w tym piśmie dokumentów. Inwestor 21 października 2008 r. nadesłał projekt budowlany oraz oświadczenie o braku konieczności uzyskania pozwolenia na budowę i dokonania zgłoszenia, a także kwalifikację przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w związku z zażaleniem "A" na niezałatwienie przez PINB dla miasta R. w terminie sprawy m. in. legalności budowy stacji telefonii przy ul. [...] w R., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyznaczył dodatkowy termin załatwienia tej sprawy do 30 czerwca 2009 r. (pismo [...] WINB z 23 lutego 2009 r., k. 38). Organ I instancji zwrócił się pismem z 27 kwietnia 2009 r. do organu nadrzędnego o prolongatę tego terminu, w aktach brak w tym zakresie dalszych dokumentów.
Pismem z 21 maja 2013 r. "A" z siedzibą w R. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność PINB dla miasta R., domagając się ustalenia przyczyn bezczynności i wyznaczenia organowi terminu do załatwienia sprawy. W uzasadnieniu wskazano, że sprawa toczy się od kilku lat, a powoływanie się przez organ na dużą ilość spraw i braki kadrowe nie usprawiedliwia bezczynności.
W odpowiedzi na skargę PINB dla miasta R., podając w podstawie prawnej art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stwierdził, że uwzględnia skargę w całości jako zasadną i zobowiązuje się do rozpatrzenia sprawy do dnia rozprawy. W uzasadnieniu opisano okoliczności wszczęcia postępowania oraz podjęte czynności. Wskazano, że organ ma zbyt małą ilość pracowników w stosunku do prowadzonych postępowań. Dodatkowo zlikwidowano PINB w R. i z dniem 1 stycznia 2012 r. rozszerzono zakres właściwości miejscowej PINB dla miasta R. dodatkowo o obszar powiatu [...]. Stan kadrowy jest niewystarczający do załatwienia spraw, co potwierdziła już w wystąpieniu pokontrolnym w roku 2006 Najwyższa Izba Kontroli.
W dniu 31 lipca 2013 r. organ nadesłał do sądu zawiadomienie z 24 lipca 2013 r. o przeprowadzeniu dowodu z oględzin planowanych na 24 sierpnia 2013 r. oraz pismo skierowane do inwestora, wzywające do dostarczenia określonych dokumentów. W reakcji na zapytanie Sądu z 1 października 2013 r. o stan sprawy, organ nadesłał akta wytworzone po 24 lipca 2013 r., z których wynika, że decyzja do dnia rozprawy nie została wydana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje
Postępowanie w sprawie przedmiotowej stacji bazowej zostało wszczęte postanowieniem z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 31 k.p.a. w związku z wnioskiem skarżącego "A". Zgodnie z art. 31 § 3 k.p.a. w takiej sytuacji organizacja uczestniczy w postępowaniu na prawach strony, co uzasadnia legitymację "A" do złożenia skargi na bezczynność. Sąd uznał także, że "A" wyczerpało przysługujące mu środki administracyjne służące zwalczaniu bezczynności w postępowaniu administracyjnym, o jakich mowa w art.52 § 1 p.p.s.a. Akta sprawy dokumentują, że przed wniesieniem skargi "A" złożyło zażalenie do organu wyższego stopnia, który uznał je za zasadne i wyznaczył termin do załatwienia sprawy do 30 czerwca 2009 r. Termin ten nie został zachowany, co przyznano w odpowiedzi na skargę. Wedle informacji uzyskanych w odpowiedzi na zapytanie Sądu o stan sprawy, postępowanie nie zostało także zakończone do dnia rozprawy.
Okoliczności te czynią skargę zarówno dopuszczalną pod względem formalnym, jak i zasadną. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Prowadzone przez organ nadzoru budowlanego postępowanie w sprawie legalności obiektu budowlanego mieści się w katalogu spraw określonych w art. 3 § 2 pkt 1-2 p.p.s.a. i może być przedmiotem zarzutu bezczynności w przypadku, gdy postępowanie administracyjne nie zostanie zakończone w terminie określonym w art. 35 k.p.a. Ze względu na datę wszczęcia postępowania w roku 2008 i brak okresów nie podlegających wliczeniu na podstawie art. 35 § 5 k.p.a. Sąd stwierdził, że zarzut bezczynności, polegający na braku wydania rozstrzygnięcia w terminie kodeksowym jest zasadny.
Podnoszone w odpowiedzi na skargę okoliczności związane ze skutkami zmian organizacyjnych w ramach organu nadzoru budowlanego i nadmierną, w stosunku do zasobu kadrowego, ilością spraw, nie uzasadniają uznania przez Sąd, że nie doszło do bezczynności w badanej sprawie. Nie uzasadniają one także uznania, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Standardy, jakie w zakresie terminowości załatwienia spraw powinny być zachowane, określa ustawa. Ich przekroczenie skutkujące upływem pięciu lat od daty wszczęcia postępowania uzasadnia wniosek, że naruszenie ma charakter rażący.
Sąd dostrzega racje podane w odpowiedzi na skargę i nie ma podstaw do zaprzeczenia, że bezpośrednim powodem zwłoki jest brak właściwych proporcji między ilością pracowników organu, a ilością prowadzonych spraw. Okoliczność ta obciąża jednak Państwo, a w konsekwencji jego organy i nie może usprawiedliwiać przerzucenia skutków takiego stanu rzeczy na strony. Brak jest natomiast podstaw, ze względu na brzmienie art. 149 p.p.s.a., do zawierania przez Sąd w wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność rozstrzygnięcia o przyczynach bezczynności.
Z podanych wyżek względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania nie postanowiono ze względu na brak stosownego wniosku strony skarżącej (art. 210 § 1 p.p.s.a.).