Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 lipca 2026 r. G. B. (dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. (dalej: "Organ") w zakresie ustalenia odszkodowania za szkody łowieckie w sprawie o sygnaturze [...].
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przez Skarżącego środków zaskarżenia w postaci wniesienia ponaglenia, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II, pismem z dnia 1 października 2026 r. Skarżący został wezwany do wykazania w terminie 7 dni, od dnia otrzymania wezwania, czy przed wniesieniem skargi, wystąpił z ponagleniem w trybie art. 37 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: "k.p.a."), do organu administracji publicznej wyższego stopnia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone Skarżącemu za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 5 października 2026 r. Wyznaczony siedmiodniowy termin upłynął Skarżącemu w dniu 12 października 2026 r. Powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a.") dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego takim środkiem zaskarżenia jest ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), a także jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).
Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.); do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.). Na mocy natomiast art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Z powołanych wyżej przepisów bezspornie wynika, że wnosząc skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, to skarżący obowiązany jest wykazać, że skorzystał z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a.
W niniejszej sprawie Skarżący nie wykazał, że przed wniesieniem skargi wystąpił z ponagleniem do organu wyższego stopnia na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Organ. W konsekwencji należy uznać, że nie wyczerpał on trybu zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 p.p.s.a., co obliguje Sąd do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie kwoty 100 zł uiszczonej tytułem wpisu od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.