Uzasadnienie
Pismem z dnia [...]r. R. S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargą na bezczynność Burmistrza Miasta W., wskazując na niezałatwienie przez ten organ m.in. sprawy dotyczącej zamieszkiwania osób bez zameldowania w budynku przy ul. [...] w W. Skarżący powołał się na załączoną do skargi kserokopię pisma z dnia [...]r., w którym zwrócił się do powyższego organu o spowodowanie dopełnienia obowiązku zameldowania tych osób oraz ukarania, zgodnie z art. 147 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (tekst jednolity Dz.U. z 2010 r., Nr 46, poz. 275 ze zm.), dalej zwanej K.w.
W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił m. in., że pismo, na które powołuje się skarżący miało jedynie formę zawiadomienia i zostało przekazane do wyjaśnienia sprawy przez Komisariat Policji w W., o czym skarżący został powiadomiony. W ocenie organu nie było podstaw do wszczęcia postępowania, gdyż skarżący domagał się jedynie dopełnienia obowiązku meldunkowego i ukarania osób, które nie dopełniły tego obowiązku. Jednocześnie organ poinformował, że obecnie wszystkie strony konfliktu dopełniły obowiązku meldunkowego. Ustosunkowując się do stanowiska organu skarżący w piśmie z dnia [...]r. zanegował fakt meldunku wszystkich osób, których dotyczyło jego zgłoszenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie Ppsa.
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 a tego przepisu. Oznacza to, że bezczynność ta może dotyczyć jedynie sytuacji, w których organ nie wydaje decyzji administracyjnych, niektórych postanowień (w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających co do istoty, ponadto wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie), innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanych w indywidualnych sprawach.
Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, zatem skarga wniesiona na bezczynność organu administracji publicznej wykraczającą poza ten zakres przedmiotowy jest niedopuszczalna i polegać musi odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa.
Oceniając charakter rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r., Nr 138, poz. 993 ze zm.), zwanej dalej ustawą o ewidencji, osoba która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Właściciel lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu obowiązani są potwierdzić fakt pobytu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące w tym lokalu oraz zawiadomić właściwy organ gminy o stałym lub czasowym pobycie innej osoby w ich lokalach (pomieszczeniach) oraz o opuszczeniu przez nią tego lokalu (pomieszczenia), jeżeli osoba ta nie dopełniła obowiązku meldunkowego. Zawiadomienie powinno być dokonane niezwłocznie po upływie terminu określonego do wykonania obowiązku meldunkowego (art. 29 ustawy o ewidencji).
Nadto, stosownie do treści art. 30 ustawy o ewidencji, dozorca domu, a jeżeli nie ma dozorcy - administrator domu, a jeżeli nie ma administratora - właściciel domu jest obowiązany zawiadomić właściwy organ o niedopełnieniu obowiązku zameldowania lub wymeldowania się przez osobę przebywającą w tym domu.
Odpowiedzialność karną z tytułu niedopełnienia powyższych obowiązków reguluje Kodeks wykroczeń. Zgodnie z art. 147 K.w. kto nie dopełnia ciążącego na nim obowiązku meldunkowego podlega karze ograniczenia wolności, grzywny albo karze nagany. Natomiast, kto będąc do tego obowiązany, nie zawiadamia właściwego organu o niedopełnieniu przez inną osobę ciążącego na niej obowiązku meldunkowego podlega karze grzywny albo karze nagany. Jednocześnie jednak istnieje możliwość odstąpienia od powyższych środków karnych i zgodnie, z art. 41 K.w. poprzestanie w stosunku do sprawy czynu jedynie na: zastosowaniu pouczenia, zwróceniu uwagi, ostrzeżeniu lub na zastosowaniu innych środków oddziaływania wychowawczego. Co jak wynika z odpowiedzi na skargę miało miejsce w niniejszej sprawie.
Natomiast wykonanie obowiązku meldunkowego polega na zgłoszeniu wymaganych danych (art. 9 ust. 1, art. 10, art. 15 ustawy o ewidencji) właściwemu organowi, który dokonuje rejestracji. Czynności ewidencyjne, mające charakter czynności materialno-technicznych, podejmowane są zatem na podstawie zgłoszenia osoby wykonującej swój obowiązek meldunkowy, a wyjątki od tej zasady, dopuszczające wydanie decyzji, określone zostały w ustawie o ewidencji (art. 8 ust. 2, art. 15 ust. 2, art. 47 ust. 2). Właściwy organ jedynie ocenia zgłoszenie meldunkowe pod względem formalnym. Jest natomiast obowiązany do przeprowadzenia właściwego postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcia o zameldowaniu w drodze decyzji administracyjnej, gdy wyłonią się wątpliwości dotyczące danych zawartych w zgłoszeniu (art. 47 ustawy o ewidencji, por. wyrok WSA w Poznaniu, z dnia 3 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Po 494/08, Lex nr 563929).
Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że w niniejszej sprawie brak jest normy prawa materialnego upoważniającej Burmistrza Miasta W. do wydania jednego z aktów określonych w art. 3 pkt 1-4a Ppsa w przedmiocie spowodowania dopełnienia obowiązku zameldowania. Tym samym skarga R. S. (S.) jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa.