Uzasadnienie
Ostateczną decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Prezydent Miasta K., po przeprowadzeniu postępowania z wniosku obecnie skarżących K. K. i M. K., odmówił wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków polegającej na ujawnieniu podziału geodezyjnego działek nr 1, 2 i 3 na karcie mapy 10 obręb [...].
Wnioskiem z dnia [...]r. skarżący ponownie zwrócili się do organu pierwszej instancji o ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków podziału geodezyjnego działki nr 1 wynikającego z treści prawomocnej ugody zawartej przed Sądem Rejonowym w K. w sprawie o sygn. akt [...].
Postanowieniem z dnia [...] r. organ pierwszej instancji, powołując się na art. 61a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu organ wskazał, że sprawa ta była już przedmiotem postępowania, które zakończone zostało powołaną na wstępie decyzją ostateczną.
Na skutek wniesionego przez skarżących zażalenia na powyższe postanowienie, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia [...]r. uchylił w całości postanowienie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji wydał w dniu [...] r. decyzję Nr [...], mocą której umorzył postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. Wskazane motywy tego rozstrzygnięcia odpowiadają w swej istocie motywom, jakie towarzyszyły wydaniu postanowienia z dnia [...] r.
Z akt sprawy wynika, że powyższa decyzja została doręczona m.in. pełnomocnikowi skarżących w dniu 7 maja 2012 r. Z akt sprawy wynika ponadto, że żadna ze stron nie wniosła odwołania od tej decyzji.
Pismem z dnia [...] r. skarżący wnieśli skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K.. Wskazali, że pomimo uchylenia przez organ odwoławczy postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] r., organ ten nie podjął stosownych działań i nie zajął do chwili obecnej żadnego stanowiska w sprawie. Oświadczyli, że ich wniosek o ujawnienie zmian w ewidencji gruntów i budynków nadal pozostaje aktualny i domagają się jego załatwienia.
Powyższe pismo skarżących zaadresowane zostało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Ten ostatnio wymieniony organ przekazał skargę do tut. Sądu przy piśmie z dnia [...] r.
W toku postępowania sądowego skarżący zostali zobowiązani do wykazania, że przed wniesieniem skargi wystąpili w trybie art. 37 k.p.a. do organu wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta Miasta K., a ponadto, czy w związku z wydaną w dniu [...] r. decyzją podtrzymują skargę.
W odpowiedzi na to wezwanie, pismem z dnia [...] r., skarżący powołali się na swoje pismo z dnia [...]r., którego kopię załączyli, wskazując, że czyni ono zadość wymogom art. 37 k.p.a. jako skierowane do organu drugiej instancji. Ponadto stwierdzili, że reprezentujący ich w postępowaniu administracyjnym pełnomocnik nie podjął dalszych czynności w sprawie, co spowodowało ich wystąpienie do pełnomocnika. Zarzucili, że decyzja z dnia [...]r. nie została im przesłana do wiadomości. Podtrzymali swoją skargę.
Zauważyć też przyjdzie, że dołączona kopia pisma skarżących z dnia [...]r. jest kopią skargi inicjującej postępowanie sądowe w niniejszej sprawie.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wskazał na swoją prawomocną decyzję z dnia [...]r., uznając, że w tej sytuacji skarga jest bezzasadna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jednakże w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów oraz na przewlekłość postępowania w określonych przypadkach.
Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy bezczynności organu pierwszej instancji w zakresie jego ustawowych obowiązków i kompetencji wynikających z przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego. Bezczynność ta w ocenie skarżących polega na nie podjęciu przez organ działań zmierzających do załatwienia sprawy zainicjowanej ich wnioskiem z dnia [...]r. o ujawnienie zmian w operacie gruntów i budynków.
Wskazać w tym miejscu przyjdzie, że skargę na bezczynność można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu było zatem wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. do organu wyższego stopnia, w tym przypadku do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K.. Dopiero bowiem wniesienie w tym trybie zażalenia można uznać za wyczerpanie środków zaskarżenia, o których stanowi art. 52 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym pojawił się również pogląd, że w przypadku skargi na bezczynność organu za wyczerpanie środków zaskarżenia może być uznane także uprzednie wezwanie na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.
Tymczasem skarżący nie dopełnili żadnej z tych czynności. Dołączone bowiem przez nich pismo z dnia [...]r., jest w istocie skargą na bezczynność kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Nie sposób zatem, wbrew twierdzeniom skarżących, uznać tego samego pisma również za zażalenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Sam fakt, że pismo to było kierowane za pośrednictwem organu wyższego stopnia, również nie może świadczyć o wyczerpaniu trybu do wniesienia skargi. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się bowiem za pośrednictwem organu (art. 54 § 1 p.p.s.a.).
W świetle wskazanych okoliczności skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego przez skarżących wpisu sądowego orzeczono po myśli art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Z uwagi na odrzucenie skargi z naprowadzonych wyżej powodów, Sąd nie mógł się odnieść do jej merytorycznych zarzutów, a tym samym ocenić jej zasadności. Zauważyć jednak wypadnie, że fakt odrzucenia skargi z powodu niewyczerpania trybu zaskarżenia, nie stoi na przeszkodzie ponownemu wniesieniu skargi na bezczynność przez tę samą osobę, jeżeli w późniejszym czasie warunek ten zostanie spełniony.