Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. skarżący J. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., skargę na bezczynność tegoż organu, polegającą na braku rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] r., nr [...].
W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej umorzenie, podając jednocześnie, iż w wyniku rozpoznania wniosku z dnia [...] r. (kolejnego już w tym przedmiocie), decyzją z dnia [...] r., nr [...] odmówił skarżącemu wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powołanych decyzji. Powyższe zatem, zdaniem organu, czyni powoływany w skardze zarzut bezczynności bezprzedmiotowym.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 18 stycznia 2008 r. skarżący zapytany został, czy w związku z decyzją z dnia [...] r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., podtrzymuje wniesioną skargę na bezczynność tego organu. Odpowiadając, w piśmie procesowym z dnia [...] r. J. R. wskazał, iż cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi zaś wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi należy zatem do czynności dyspozycyjnych strony i jest niedopuszczalne jedynie wówczas, gdy może wywołać skutki, o których mowa w powołanym przepisie. Zdaniem Sądu takie okoliczności w niniejszej sprawie nie zachodzą. Wobec powyższego, cofnięcie skargi uznać należało za w pełni skuteczne.
Jednakże niezależnie od powyższego wskazać przyjdzie, że wskutek wydania przez organ decyzji z dnia [...] r. doszło do uwzględnienia żądania strony skarżącej, co oznacza, że postępowanie sądowe wywołane wniesieniem skargi stało się również bezprzedmiotowe. Organ bowiem działając w ramach art. 54 § 3 p.p.s.a., wydał decyzję uwzględniającą skargę, tj. rozpoznał złożony wniosek.
Istotą żądania dochodzonego w skardze na bezczynność jest zobowiązanie organu przez sąd do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie. Uwzględnienie zaś takiego żądania przez organ po wniesieniu skargi, czyni postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o bezczynność bezprzedmiotowym, co zobowiązuje w efekcie sąd do umorzenia takiego postępowanie (por. np. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexiNexis 2006, wyd. 2 s. 348). Zgodnie z art. 161 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Określenie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero w toku rozpoznania sprawy. Z kolei art. 54 § 3 p.p.s.a. stanowi, że organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego nie rozstrzygnięto, gdyż wobec wydania aktu przez organ i skonsumowana skargi jako środka zaskarżenia, nie wzywano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi, zaś zwrotu innych kosztów związanych z wniesieniem skargi skarżący nie zażądał.